Spurgeon behandelt Gods oordelen — Zijn wijze, liefdevolle beschikkingen over Zijn eigen volk — als een grote afgrond: vaak onpeilbaar voor ons verstand, maar juist daarom veilig vaarwater, vol verborgen schatten, en een weg tot nauwere gemeenschap met God Zelf.
Spurgeon roept christenen op alle kwaad te haten, eerst in zichzelf en dan in anderen, en toont hoe deze haat samengaat met liefde tot de zondaar, met vele redenen om de zonde te haten, en met concrete wegen om haar te doden, te herkennen en tegen te staan.
Aan de hand van de telling van de Levieten, ieder naar zijn dienst en zijn last, roept Spurgeon de gelovigen op, zich te laten monsteren voor de dienst van de HEERE — met gezag daartoe, met een eigen aanstelling naar ieders gave, en met de vraag wie zich daadwerkelijk meldt.
Bileams voorzegging tekent Christus als een ster. Spurgeon voert daarvoor zeven redenen aan: de ster als zinnebeeld van de heerschappij, beeld van de glans, voorbeeld van de bestendigheid, bron van invloed, bron van leiding, voorwerp van verwondering en heraut van de heerlijkheid.
Spurgeon wijst eerst de gewone, menselijke weg af: kwaad met kwaad vergelden voelt rechtvaardig aan, maar overwint niets en beschadigt de wreker zelf het meest. Alleen de goddelijke weg — het kwade actief overwinnen met goeddoen aan de vijand — ontwapent de tegenstander werkelijk en weerspiegelt de gezindheid van Christus Zelf.
Spurgeon opent Gods belofte aan de gevangen Jeremia in drie delen: een ruime belofte op het gebed, de verzwegen erkenning dat Gods volk niet alles weet, en de vier terreinen waarop God die onwetendheid wegneemt. Naar de maat van ons geloof wordt ons gegeven — wie een grote kom bij God brengt, krijgt die gevuld.
Spurgeon laat zien dat de mens door de val niet alleen schuldig werd maar ook zijn gerechtigheid verloor, en dat Christus beide herstelt: Zijn dood wast de zonde af, Zijn leven levert de gehoorzaamheid die God eist. Wie gelooft, wordt aangezien alsof de daden van Christus zijn eigen daden waren.
Jezus toont Zijn koninklijke en goddelijke macht door de verlamde niet alleen lichamelijk te genezen, maar hem eerst zijn zonden te vergeven. Spurgeon benadrukt dat ware vergeving zichtbaar wordt in een vernieuwd leven van gehoorzaamheid aan Christus, ook in het dagelijks leven thuis.
Spurgeon laat zien dat het "dal van de schaduw des doods" niet alleen ziet op het sterven, maar op alle perioden van geestelijke duisternis, beproeving, gevaar en onzekerheid die Gods kinderen onderweg naar de hemel kunnen ervaren. Toch hoeft de gelovige niet te vrezen, omdat Christus, de goede Herder, met Zijn tegenwoordigheid, leiding, tucht en bescherming Zijn volk veilig door elke beproeving...
Spurgeon laat vanuit Psalm 23:3 zien dat de normale toestand van een christen een voortdurende, levende gemeenschap met Christus is. Wanneer een gelovige afdwaalt, is Christus de enige Die de ziel kan herstellen, verkwikken en opnieuw vervullen met liefde, kracht en vreugde.
In deze preek over Martha en Maria uit het Evangelie van Lukas 10:41–42 laat Spurgeon zien dat het enige wat nodig is niet ijverige dienstbaarheid is, maar een levend geloof in Jezus Christus en rust aan Zijn voeten. Hij roept gelovigen en zoekenden op om het beste deel te kiezen: Christus Zelf, Die het enige blijvende fundament en de enige bron van ware vrede, genade en behoudenis is.
Spurgeon laat zien dat dit leven blootstaat aan vijf stormen: twijfel, uiterlijke moeite, ontdekte zonde, Gods toorn en de verzoekingen van de satan. Tegen alle vijf is de Mens Christus Jezus de verberging, en de enige wijsheid is bij Hem te schuilen.
De preek legt uit dat alleen wie zijn eigen dwaasheid en afhankelijkheid erkent als een schaap, werkelijk kan belijden dat de Heere zijn Herder is. Vanuit die relatie groeit het vaste vertrouwen dat God in alle werkelijke behoeften zal voorzien, zowel geestelijk als lichamelijk.
Deze preek benadrukt dat Gods oordelen op zichzelf geen ware bekering voortbrengen, maar het hart zonder genade vaak juist verder verharden in zonde. Alleen Gods genade in Christus kan een mens tot oprecht berouw brengen, het hart vernieuwen en leiden tot een leven dat God verheerlijkt.
Deze preek over Ezechiël 36:25 verkondigt dat God zondaars opzoekt terwijl zij nog onrein en verloren zijn, en hen uit genade reinigt door het bloed van Christus en het werk van de Heilige Geest. De Heere verlost Zijn volk volkomen van hun zonden en afgoden, niet door menselijke kracht, maar door Zijn soevereine genade en almachtige liefde.
De preek benadrukt dat Gods barmhartigheid in Christus groot is, maar waarschuwt tegelijk ernstig voor het oordeel over onboetvaardige zondaars. Spurgeon betoogt dat de leer van Gods toorn, de toekomstige straf en de noodzaak van bekering niet afgezwakt, maar juist trouw en liefdevol moet worden verkondigd.
Charles Spurgeon laat zien dat redding nooit uit eigen gehoorzaamheid komt, maar alleen uit genade door geloof — en dat juist dát geloof leidt tot een leven van liefdevolle, volledige gehoorzaamheid zonder schaamte. Een heilig leven is geen weg naar redding, maar het bewijs ervan en de bron van echte vrijmoedigheid.
Spurgeon legt eenvoudig uit hoe mensen gered worden: door de Naam van de Heere aan te roepen (Rom. 10:13), wat aanbidding, bidden, vertrouwen in Christus en belijdenis betekent. Hij weerlegt misvattingen zoals noodzaak van priesters, dromen, gevoelens of geletterdheid. Iedereen, ongeacht achtergrond, wordt gered door berouw en geloof in Jezus' offer – zonder menselijke tussenpersonen.
Deze preek laat zien dat ware geestelijke kracht niet uit de mens zelf voortkomt, maar uitsluitend door het geloof in God ontvangen wordt. Door het geloof worden gelovigen sterk gemaakt om te gehoorzamen, te strijden tegen de zonde, te volharden in lijden en standvastig te blijven in het getuigenis van Christus.
Satan’s Feestmaal. Satan serveert eerst de goede wijn — zelfvoldaanheid, werelds succes, respectabiliteit — en pas als men goed gedronken heeft, brengt hij het slechte. Christus daarentegen bewaart de beste wijn voor het einde.
Deze preek beschrijft hoe de zonde de mens beheerst, verleidt, ontmoedigt, beschuldigt en verontreinigt, maar ook hoe God door Jezus Christus de macht van de zonde overwint en Zijn kinderen bevrijdt. De gelovige verlangt niet alleen naar vergeving, maar ook naar volledige heiliging, totdat alle ongerechtigheid voorgoed is verdwenen en eeuwige overwinning wordt genoten in Gods aanwezigheid.
Een preek over Psalm 101: ware wijsheid blijkt in een heilig leven, een oprecht hart en godsvrucht binnen gezin en dagelijks leven.
Deze preek waarschuwt tegen de misleiding van satan die zonde als onbeduidend voorstelt, en laat zien dat zelfs de kleinste zonden grote gevolgen hebben voor het hart, het geweten en de gemeenschap met God. Door talloze Bijbelse voorbeelden en indringende beelden roept de preek op tot bekering, waakzaamheid en een heilig leven in gemeenschap met Christus.
Deze indringende preek laat zien hoe zelfs de meest toegewijde gelovigen blijven worstelen met de inwonende zonde, en hoe juist een diepe ontmoeting met Gods heiligheid ons leert uitroepen: “Zie, ik ben te gering.” Tegelijk wijst de boodschap vol troost en ernst op de voortdurende noodzaak van waakzaamheid, afhankelijkheid van Gods genade en het volkomen genoegzame bloed van Christus voor...
Deze preek laat zien dat een gelovige niet langer onder de wet leeft, maar onder de genade van God in Jezus Christus. Juist die genade verbreekt de macht van de zonde, wekt liefde tot God in het hart en geeft kracht om in heiligheid te leven, niet uit slaafse vrees, maar uit dankbare liefde.
Uw steun helpt ons om Het Spurgeon Archief in stand te houden. Dankzij uw bijdrage kunnen wij ons werk voortzetten en dit waardevolle archief gratis aanbieden en vrijhouden van reclame en commerciële invloeden.
Wij danken u hartelijk voor uw steun en betrokkenheid!
1834 – 1892 Was een Engelse baptistenpredikant in de puriteinse traditie. Belangrijke onderwerpen uit zijn prediking waren de vergeving van zonden en de noodzaak van wedergeboorte.