Spurgeon laat eerst door tegenstelling en vergelijking zien wat de rust van de hemel inhoudt. Vervolgens verheerlijkt hij deze rust als een volmaakte, gepaste, eeuwige en zekere rust voor het volk van God.
Spurgeon overdenkt de laatste woorden van de Heere Jezus vóór Zijn hemelvaart: "Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde." Hij laat zien hoe deze almacht van Christus reden geeft tot vreugde, tot actie, tot vertrouwen en tot gehoorzaamheid bij de zendingsopdracht.
Spurgeon behandelt hoe Christus de Kananese vrouw ontmoedigde met de leer der uitverkiezing, waarom Hij dat deed, en hoe deze vrouw desondanks tot Hem kwam en Hem aanbad — met troost voor allen die door dit leerstuk verontrust worden.
Spurgeon behandelt de heiliging van het gewone leven: eerst het horen van de bellen der paarden, in oorlog, staatsie, ontspanning, reizen, handel en zware arbeid, daarna het prijzen van hun muziek, en ten slotte de oproep om de eigen bellen, thuis, in de keuken, in de winkel, op deze noot te stemmen.
Spurgeon behandelt de belofte dat het ten tijde des avonds licht zal wezen voor de gemeente in het algemeen, voor Gods volk in hun tijdelijke en geestelijke smarten, voor de zondaar die tot Christus komt en, ten slotte, voor hen die de ouderdom hebben bereikt.
Spurgeon behandelt de heerlijke verkondiging dat een iegelijk die de Naam des Heeren aanroept, behouden zal worden — haar kostbaarheid, haar tegenwoordige geldigheid, haar onbeperkte bereik en de eenvoud van de eis — en sluit af met de leerzame verklaring over het overblijfsel dat de Heere Zelf roept.
Spurgeon behandelt het karakter, de oorzaak en het gevolg van de grote verandering die de genade van God in het hart werkt: van gehecht zijn aan de afgoden, naar de spontane, hartelijke, blijvende uitroep "wat heb ik meer met de afgoden te doen?" Hij wijst op het verhoorde gebed en het zicht op Christus' schoonheid als twee wegen waarlangs deze verandering gewerkt wordt.
Naar aanleiding van Jeremia's koop van de akker te Anathoth, met een verzegelde en een open koopbrief, laat Spurgeon zien dat gelovigen twee soorten bewijzen van hun erfenis in Christus hebben: verzegelde bewijzen die alleen zijzelf en God kennen, en open bewijzen die ook anderen kunnen zien. Hij sluit af met het gebruik van deze bewijzen tot troost, tot verweer tegen satan en voor de laatste dag.
Spurgeon laat zien hoe de afgoden van Babel, Bel en Nebo, in stof gevallen zijn, terwijl Jehova Zijn volk draagt van de moederschoot tot de grijsheid toe - Dezelfde blijvend, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid, voor wie op Hem alleen vertrouwt.
Naar aanleiding van de jaarvergadering van zijn gemeente, met bijna vijfduizend leden, overdenkt Spurgeon dat het leven van de gelovige, eerst, vol zegen voor anderen zou moeten zijn, en, ten tweede, dat het streven van de gelovige altijd het winnen van zielen zou moeten zijn.
Spurgeon overdenkt Davids gebed om geordende voetstappen: zijn volkomen onderworpenheid aan Gods wil, zijn zorgvuldige waakzaamheid over elk detail, zijn allesomvattende gehoorzaamheid, en de behoedzame vrees die in het gebed verscholen ligt.
Spurgeon overdenkt de orde van een heilig leven, de regel waarnaar die orde geschikt wordt, en de grote Bestuurder van die orde: de Heere Zelf, met praktische toepassingen voor gemeente en persoonlijk leven.
Spurgeon laat aan de hand van Jozefs geschiedenis het belang van beproeving zien, de bijzondere manier waarop het Woord van God een gelovige beproeft, en de voortduring en afsluiting van de beproeving op Gods bepaalde tijd, en spoort aan tot geduldig volharden totdat de HEERE Zelf uitkomst geeft.
Spurgeon behandelt Gods oordelen — Zijn wijze, liefdevolle beschikkingen over Zijn eigen volk — als een grote afgrond: vaak onpeilbaar voor ons verstand, maar juist daarom veilig vaarwater, vol verborgen schatten, en een weg tot nauwere gemeenschap met God Zelf.
Spurgeon roept christenen op alle kwaad te haten, eerst in zichzelf en dan in anderen, en toont hoe deze haat samengaat met liefde tot de zondaar, met vele redenen om de zonde te haten, en met concrete wegen om haar te doden, te herkennen en tegen te staan.
Aan de hand van de telling van de Levieten, ieder naar zijn dienst en zijn last, roept Spurgeon de gelovigen op, zich te laten monsteren voor de dienst van de HEERE — met gezag daartoe, met een eigen aanstelling naar ieders gave, en met de vraag wie zich daadwerkelijk meldt.
Bileams voorzegging tekent Christus als een ster. Spurgeon voert daarvoor zeven redenen aan: de ster als zinnebeeld van de heerschappij, beeld van de glans, voorbeeld van de bestendigheid, bron van invloed, bron van leiding, voorwerp van verwondering en heraut van de heerlijkheid.
Spurgeon wijst eerst de gewone, menselijke weg af: kwaad met kwaad vergelden voelt rechtvaardig aan, maar overwint niets en beschadigt de wreker zelf het meest. Alleen de goddelijke weg — het kwade actief overwinnen met goeddoen aan de vijand — ontwapent de tegenstander werkelijk en weerspiegelt de gezindheid van Christus Zelf.
Spurgeon opent Gods belofte aan de gevangen Jeremia in drie delen: een ruime belofte op het gebed, de verzwegen erkenning dat Gods volk niet alles weet, en de vier terreinen waarop God die onwetendheid wegneemt. Naar de maat van ons geloof wordt ons gegeven — wie een grote kom bij God brengt, krijgt die gevuld.
Spurgeon laat zien dat de mens door de val niet alleen schuldig werd maar ook zijn gerechtigheid verloor, en dat Christus beide herstelt: Zijn dood wast de zonde af, Zijn leven levert de gehoorzaamheid die God eist. Wie gelooft, wordt aangezien alsof de daden van Christus zijn eigen daden waren.
Jezus toont Zijn koninklijke en goddelijke macht door de verlamde niet alleen lichamelijk te genezen, maar hem eerst zijn zonden te vergeven. Spurgeon benadrukt dat ware vergeving zichtbaar wordt in een vernieuwd leven van gehoorzaamheid aan Christus, ook in het dagelijks leven thuis.
Spurgeon laat zien dat het "dal van de schaduw des doods" niet alleen ziet op het sterven, maar op alle perioden van geestelijke duisternis, beproeving, gevaar en onzekerheid die Gods kinderen onderweg naar de hemel kunnen ervaren. Toch hoeft de gelovige niet te vrezen, omdat Christus, de goede Herder, met Zijn tegenwoordigheid, leiding, tucht en bescherming Zijn volk veilig door elke beproeving...
Spurgeon laat vanuit Psalm 23:3 zien dat de normale toestand van een christen een voortdurende, levende gemeenschap met Christus is. Wanneer een gelovige afdwaalt, is Christus de enige Die de ziel kan herstellen, verkwikken en opnieuw vervullen met liefde, kracht en vreugde.
In deze preek over Martha en Maria uit het Evangelie van Lukas 10:41–42 laat Spurgeon zien dat het enige wat nodig is niet ijverige dienstbaarheid is, maar een levend geloof in Jezus Christus en rust aan Zijn voeten. Hij roept gelovigen en zoekenden op om het beste deel te kiezen: Christus Zelf, Die het enige blijvende fundament en de enige bron van ware vrede, genade en behoudenis is.
Spurgeon laat zien dat dit leven blootstaat aan vijf stormen: twijfel, uiterlijke moeite, ontdekte zonde, Gods toorn en de verzoekingen van de satan. Tegen alle vijf is de Mens Christus Jezus de verberging, en de enige wijsheid is bij Hem te schuilen.
Uw steun helpt ons om Het Spurgeon Archief in stand te houden. Dankzij uw bijdrage kunnen wij ons werk voortzetten en dit waardevolle archief gratis aanbieden en vrijhouden van reclame en commerciële invloeden.
Wij danken u hartelijk voor uw steun en betrokkenheid!
1834 – 1892 Was een Engelse baptistenpredikant in de puriteinse traditie. Belangrijke onderwerpen uit zijn prediking waren de vergeving van zonden en de noodzaak van wedergeboorte.