Een archief gewijd aan de geestelijke nalatenschap van C. H. Spurgeon.
Spurgeon behandelt de heiliging van het gewone leven: eerst het horen van de bellen der paarden, in oorlog, staatsie, ontspanning, reizen, handel en zware arbeid, daarna het prijzen van hun muziek, en ten slotte de oproep om de eigen bellen, thuis, in de keuken, in de winkel, op deze noot te stemmen.
Spurgeon behandelt de belofte dat het ten tijde des avonds licht zal wezen voor de gemeente in het algemeen, voor Gods volk in hun tijdelijke en geestelijke smarten, voor de zondaar die tot Christus komt en, ten slotte, voor hen die de ouderdom hebben bereikt.
Spurgeon behandelt de heerlijke verkondiging dat een iegelijk die de Naam des Heeren aanroept, behouden zal worden — haar kostbaarheid, haar tegenwoordige geldigheid, haar onbeperkte bereik en de eenvoud van de eis — en sluit af met de leerzame verklaring over het overblijfsel dat de Heere Zelf roept.
Spurgeon behandelt het karakter, de oorzaak en het gevolg van de grote verandering die de genade van God in het hart werkt: van gehecht zijn aan de afgoden, naar de spontane, hartelijke, blijvende uitroep "wat heb ik meer met de afgoden te doen?" Hij wijst op het verhoorde gebed en het zicht op Christus' schoonheid als twee wegen waarlangs deze verandering gewerkt wordt.
Thomas Spurgeon vergeleek het leven van een christen met een reis op het schip ‘Vrije genade’. Alleen Gods genade brengt zondaren veilig naar de hemelse haven.
Naar aanleiding van Jeremia's koop van de akker te Anathoth, met een verzegelde en een open koopbrief, laat Spurgeon zien dat gelovigen twee soorten bewijzen van hun erfenis in Christus hebben: verzegelde bewijzen die alleen zijzelf en God kennen, en open bewijzen die ook anderen kunnen zien. Hij sluit af met het gebruik van deze bewijzen tot troost, tot verweer tegen satan en voor de laatste dag.
Spurgeon laat zien hoe de afgoden van Babel, Bel en Nebo, in stof gevallen zijn, terwijl Jehova Zijn volk draagt van de moederschoot tot de grijsheid toe - Dezelfde blijvend, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid, voor wie op Hem alleen vertrouwt.
Naar aanleiding van de jaarvergadering van zijn gemeente, met bijna vijfduizend leden, overdenkt Spurgeon dat het leven van de gelovige, eerst, vol zegen voor anderen zou moeten zijn, en, ten tweede, dat het streven van de gelovige altijd het winnen van zielen zou moeten zijn.
Spurgeon overdenkt Davids gebed om geordende voetstappen: zijn volkomen onderworpenheid aan Gods wil, zijn zorgvuldige waakzaamheid over elk detail, zijn allesomvattende gehoorzaamheid, en de behoedzame vrees die in het gebed verscholen ligt.
Spurgeon overdenkt de orde van een heilig leven, de regel waarnaar die orde geschikt wordt, en de grote Bestuurder van die orde: de Heere Zelf, met praktische toepassingen voor gemeente en persoonlijk leven.
Een vuurtoreninspecteur controleerde met een wit servet of alles echt schoon was. Zo laat Thomas zien dat alleen de Heere Jezus ons kan reinigen van onze zonden.
Spurgeon laat aan de hand van Jozefs geschiedenis het belang van beproeving zien, de bijzondere manier waarop het Woord van God een gelovige beproeft, en de voortduring en afsluiting van de beproeving op Gods bepaalde tijd, en spoort aan tot geduldig volharden totdat de HEERE Zelf uitkomst geeft.
Uw steun helpt ons om Het Spurgeon Archief in stand te houden. Dankzij uw bijdrage kunnen wij ons werk voortzetten en dit waardevolle archief gratis aanbieden en vrijhouden van reclame en commerciële invloeden.
Wij danken u hartelijk voor uw steun en betrokkenheid!
1834 – 1892 Was een Engelse baptistenpredikant in de puriteinse traditie. Belangrijke onderwerpen uit zijn prediking waren de vergeving van zonden en de noodzaak van wedergeboorte.