Een archief gewijd aan de geestelijke nalatenschap van C. H. Spurgeon.
Spurgeon behandelt eerst de tekst als een gebed om God als zaligheid te leren kennen, zowel in tijdelijke nood als geestelijk. Vervolgens beschrijft hij de volle verzekerdheid die de psalmist zoekt — persoonlijk, tot de ziel gesproken en tegenwoordig — de zaligheid van die verzekerdheid, en de weg ernaartoe: door eenvoudig geloof, meer bestudering van het Woord, meer gebed, gemeenschap met...
Spurgeon verzamelde duizenden boeken, maar de Bijbel bleef voor hem het belangrijkste boek. Ook wij mogen Gods Woord lezen en de Heere vragen om ons te helpen het te begrijpen en ernaar te leven.
De belangeloze vriendschap van Jonathan voor David is voor Spurgeon het kleine voorbeeld; het oneindige tegenbeeld is de liefde van Christus. Hij loopt die liefde na van haar eeuwige begin, langs de vleeswording en het kruis, tot aan wat zij nog in de toekomst bereid heeft.
Spurgeon wijst de opvatting af dat deze tekst een zevende duizendtal van sabbatsrust leert, en laat zien dat Petrus de ongeduldigen wil troosten. Eerst bekijkt hij het beginsel: alle tijd is voor God tegenwoordig, machteloos om Hem te veranderen, onbeduidend en Hem gehoorzaam. Daarna toont hij dat God in één dag kan doen wat wij in duizend jaar verwachten. Ten slotte laat hij zien dat duizend...
Spurgeon waarschuwt vooral voor het verborgen ongeloof van mensen die zeggen dat de Bijbel waar is en er toch niet naar leven. Hij begint met belijders en kerken die van de Schrift afwijken en toont daarna aan dat het ongeloof van onbekeerde hoorders inconsequent is, want Christus heeft hun nood, Zijn aanspraken, het geneesmiddel, de vrije genade, het gevaar en de hemel geopenbaard. Vervolgens...
Taferelen uit De Christenreis neemt ons mee op de geestelijke reis van Christen, die vanuit de Stad Verderf onderweg is naar de Hemelse Stad en onderweg strijd, verleiding, twijfel en bemoediging ervaart. Spurgeon laat zien dat de christen niet door eigen kracht, maar door Gods genade en het geloof in Christus wordt bewaard en uiteindelijk veilig thuiskomt.
Na de Welshe Opwekking bad Thomas Spurgeon om Gods zegen voor Londen. Tijdens een maand evangeliseren kwamen zo’n 750 mensen tot geloof, maar alle eer ging naar God.
Hebreeën 11 is een zegeboog voor het geloof, terwijl het ongeloof niets nalaat dat gedenken waard is. Wie wijst op de weldaden van twijfel, kan ze niet noemen. Spurgeon kiest voor geloven: “Geloof en leef.”
Spurgeon meldt zijn lezers na tien stille zondagen dat de pijn is weggegaan en zijn kracht terugkeert. Hij vraagt gebed, hoopt tegen 25 juni weer te preken en roept op de gedrukte preken te verspreiden.
Spurgeon laat eerst zien dat de vier verzen het evangelie zelf bevatten: Jezus stierf, stond op, leeft en leeft eeuwig. Daarna toont hij dat elke gelovige dit werk in zichzelf ervaart: hij is gestorven voor de zonde en de wereld en leeft nu voor God. Hij wijst erop dat de zonde niet meer over de gelovige kan heersen, omdat Christus niet meer sterft. Tot slot ziet hij in de dood en opstanding van...
Christus is de enge poort: de vrijstad, het thuis, de maaltijd en de ingang tot het paradijs. Spurgeon waarschuwt ernstig voor hoogmoed, geliefde zonden, uitstel en zelfbedrog, die velen buitensluiten, en roept op nu binnen te gaan zolang de poort nog openstaat.
Tijdens de Welshe opwekking kwamen duizenden mensen tot geloof en veranderde het leven van hele dorpen en steden. Thomas Spurgeon zag met eigen ogen hoe krachtig God werkte en moedigt ons aan om ook om zo'n opwekking te bidden.
Uw steun helpt ons om Het Spurgeon Archief in stand te houden. Dankzij uw bijdrage kunnen wij ons werk voortzetten en dit waardevolle archief gratis aanbieden en vrijhouden van reclame en commerciële invloeden.
Wij danken u hartelijk voor uw steun en betrokkenheid!
1834 – 1892 Was een Engelse baptistenpredikant in de puriteinse traditie. Belangrijke onderwerpen uit zijn prediking waren de vergeving van zonden en de noodzaak van wedergeboorte.