Spurgeon laat eerst zien dat de vier verzen het evangelie zelf bevatten: Jezus stierf, stond op, leeft en leeft eeuwig. Daarna toont hij dat elke gelovige dit werk in zichzelf ervaart: hij is gestorven voor de zonde en de wereld en leeft nu voor God. Hij wijst erop dat de zonde niet meer over de gelovige kan heersen, omdat Christus niet meer sterft. Tot slot ziet hij in de dood en opstanding van...
Nog steeds doorsteken mensen Christus door Zijn Godheid en leer aan te vallen, Zijn volk te vervolgen, te huichelen en aan Zijn vergeving te twijfelen. Maar juist die aanvallen tonen Zijn genade, en Zijn geopende hart laat bloed tot vergeving en water tot heiliging vloeien.
Spurgeon behandelt de heiliging van het gewone leven: eerst het horen van de bellen der paarden, in oorlog, staatsie, ontspanning, reizen, handel en zware arbeid, daarna het prijzen van hun muziek, en ten slotte de oproep om de eigen bellen, thuis, in de keuken, in de winkel, op deze noot te stemmen.
Spurgeon behandelt het karakter, de oorzaak en het gevolg van de grote verandering die de genade van God in het hart werkt: van gehecht zijn aan de afgoden, naar de spontane, hartelijke, blijvende uitroep "wat heb ik meer met de afgoden te doen?" Hij wijst op het verhoorde gebed en het zicht op Christus' schoonheid als twee wegen waarlangs deze verandering gewerkt wordt.
Naar aanleiding van Jeremia's koop van de akker te Anathoth, met een verzegelde en een open koopbrief, laat Spurgeon zien dat gelovigen twee soorten bewijzen van hun erfenis in Christus hebben: verzegelde bewijzen die alleen zijzelf en God kennen, en open bewijzen die ook anderen kunnen zien. Hij sluit af met het gebruik van deze bewijzen tot troost, tot verweer tegen satan en voor de laatste dag.
Naar aanleiding van de jaarvergadering van zijn gemeente, met bijna vijfduizend leden, overdenkt Spurgeon dat het leven van de gelovige, eerst, vol zegen voor anderen zou moeten zijn, en, ten tweede, dat het streven van de gelovige altijd het winnen van zielen zou moeten zijn.
Spurgeon overdenkt Davids gebed om geordende voetstappen: zijn volkomen onderworpenheid aan Gods wil, zijn zorgvuldige waakzaamheid over elk detail, zijn allesomvattende gehoorzaamheid, en de behoedzame vrees die in het gebed verscholen ligt.
Spurgeon overdenkt de orde van een heilig leven, de regel waarnaar die orde geschikt wordt, en de grote Bestuurder van die orde: de Heere Zelf, met praktische toepassingen voor gemeente en persoonlijk leven.
Spurgeon laat aan de hand van Jozefs geschiedenis het belang van beproeving zien, de bijzondere manier waarop het Woord van God een gelovige beproeft, en de voortduring en afsluiting van de beproeving op Gods bepaalde tijd, en spoort aan tot geduldig volharden totdat de HEERE Zelf uitkomst geeft.
Spurgeon roept christenen op alle kwaad te haten, eerst in zichzelf en dan in anderen, en toont hoe deze haat samengaat met liefde tot de zondaar, met vele redenen om de zonde te haten, en met concrete wegen om haar te doden, te herkennen en tegen te staan.
Spurgeon wijst eerst de gewone, menselijke weg af: kwaad met kwaad vergelden voelt rechtvaardig aan, maar overwint niets en beschadigt de wreker zelf het meest. Alleen de goddelijke weg — het kwade actief overwinnen met goeddoen aan de vijand — ontwapent de tegenstander werkelijk en weerspiegelt de gezindheid van Christus Zelf.
Jezus toont Zijn koninklijke en goddelijke macht door de verlamde niet alleen lichamelijk te genezen, maar hem eerst zijn zonden te vergeven. Spurgeon benadrukt dat ware vergeving zichtbaar wordt in een vernieuwd leven van gehoorzaamheid aan Christus, ook in het dagelijks leven thuis.
Spurgeon laat vanuit Psalm 23:3 zien dat de normale toestand van een christen een voortdurende, levende gemeenschap met Christus is. Wanneer een gelovige afdwaalt, is Christus de enige Die de ziel kan herstellen, verkwikken en opnieuw vervullen met liefde, kracht en vreugde.
In deze preek over Martha en Maria uit het Evangelie van Lukas 10:41–42 laat Spurgeon zien dat het enige wat nodig is niet ijverige dienstbaarheid is, maar een levend geloof in Jezus Christus en rust aan Zijn voeten. Hij roept gelovigen en zoekenden op om het beste deel te kiezen: Christus Zelf, Die het enige blijvende fundament en de enige bron van ware vrede, genade en behoudenis is.
Charles Spurgeon laat zien dat redding nooit uit eigen gehoorzaamheid komt, maar alleen uit genade door geloof — en dat juist dát geloof leidt tot een leven van liefdevolle, volledige gehoorzaamheid zonder schaamte. Een heilig leven is geen weg naar redding, maar het bewijs ervan en de bron van echte vrijmoedigheid.
Spurgeon laat zien dat gelovigen zich vaak onwaardig en onvoorbereid voelen om aan het Heilig Avondmaal deel te nemen, maar dat zulke gevoelens hen niet van Christus hoeven weg te houden. Wie met een verlangend, berouwvol en oprecht hart tot Hem komt, mag vergeving, gemeenschap met God, geestelijke vernieuwing en diepe vreugde verwachten.
Ik heb gedwaald als een verloren schaap, zoek Uw knecht, want Uw geboden heb ik niet vergeten. Een preek van Charles Spurgeon over genade en verlossing.
Spurgeon bidt om bewaring en reinheid van de Kerk en om dagelijkse reiniging van de voeten, naar het voorbeeld van Christus. Hij vraagt overwinning op zichzelf, nederigheid en gelijkvormigheid aan Christus, en bidt ook voor Gods lijdende volk, de kerken en het land.
Een gebed om oprechtheid, vergeving en nieuwe reiniging: Spurgeon belijdt zonde, vraagt bewaring en een onberispelijk leven als ouder, burger en gemeentelid, en bidt om opwekking, een Kerk die haar buren liefheeft en zegen voor land en wereld.
Gebed over de zegen van het gebed zelf: volkomen vergeving, kracht om als vergeven mensen te leven en meer op Christus te gaan lijken, met voorbede voor de Kerk, het werk van christenen en alle landen.
Een gebed om hulp bij de lofprijs: dankbaar voor het verbond met God, met de bede dat heel het leven echte aanbidding is. Verder om heiligmaking, vruchtbaarheid, bekering van onverschilligen, zegen over de Kerk en de komst van Christus.
Gebed van lof en belijdenis: dank voor Gods eeuwige liefde en bewarende trouw, het vragen om vergeving, reiniging en herstel van gevallenen, en om heiligmaking. Spurgeon smeekt om redding van verloren mensen en eindigt met het roepen om Christus' komst.
Een gebed op de zondagmorgen: belijdenis van schuld, toegang tot de genadetroon in Christus, en de bede om de Heilige Geest voor heiliging, bekering van zondaars, geloof en rust. Besluit met een gebed om de komst van Christus.
Gebed om heiligheid: Spurgeon belijdt dat God heilig is en vraagt reiniging van zonde, liefde en nederigheid. Zijn hele bede komt hierop neer: maak ons heilig, en doe dan met ons wat U wilt.
Een gebed van aanbidding en toewijding: Spurgeon vraagt om Gods nabijheid, rust, reiniging en volkomen heiliging, bidt voor de wereld en voor Londen, voor zieken en onbekeerden, en voor het licht van de gemeente.
Uw steun helpt ons om Het Spurgeon Archief in stand te houden. Dankzij uw bijdrage kunnen wij ons werk voortzetten en dit waardevolle archief gratis aanbieden en vrijhouden van reclame en commerciële invloeden.
Wij danken u hartelijk voor uw steun en betrokkenheid!
1834 – 1892 Was een Engelse baptistenpredikant in de puriteinse traditie. Belangrijke onderwerpen uit zijn prediking waren de vergeving van zonden en de noodzaak van wedergeboorte.