“Als de wolken vol geworden zijn, zo storten zij plasregen uit op de aarde.”—Prediker 11:3
Waarom zijn we dan bang voor de wolken die nu onze hemel verduisteren? Het is waar: een tijdlang verbergen ze de zon, maar de zon is niet gedoofd. Ze zal binnenkort weer doorbreken. Intussen zijn die zwarte wolken vol regen, en hoe zwarter ze zijn, hoe groter de kans dat ze rijkelijk water geven. Hoe zouden we regen kunnen krijgen zonder wolken?
Onze moeilijkheden hebben ons altijd zegen gebracht, en dat zullen ze ook altijd doen. Het zijn de zwarte wagens van stralende genade. Deze wolken zullen zich binnenkort uitstorten, en elk teder plantje zal des te blijer zijn met de bui. Onze God laat ons misschien doorweken van verdriet, maar Hij laat ons niet verdrinken in toorn. Nee, Hij zal ons verkwikken met barmhartigheid. De liefdesbrieven van onze Heere komen vaak bij ons in enveloppen met een zwarte rand. Zijn wagens rommelen, maar ze zijn beladen met goede gaven. Zijn roede bloeit met geurige bloemen en voedzame vruchten. Laten we ons over de wolken niet ongerust maken, maar zingen, want de meibloemen worden ons gebracht door de wolken en buien van april.
O Heere, de wolken zijn het stof van Uw voeten! Wat bent U dichtbij op de bewolkte en donkere dag! De liefde ziet U en is blij. Het geloof ziet de wolken zich uitstorten en de heuveltjes aan alle kanten doen juichen.
