“Toen werd Jezus van den Geest weggeleid in de woestijn, om verzocht te worden van den duivel.”—Mattheüs 4:1
Een heilig karakter houdt verzoeking niet tegen: Jezus werd verzocht. Als satan ons verzoekt, vallen zijn vonken op tondel. Bij Christus was het alsof je vonken sloeg op water. Toch ging de vijand door met zijn boze werk. Als de duivel doorgaat met slaan terwijl het niets oplevert, hoeveel meer zal hij het doen als hij weet hoe brandbaar ons hart is! Ook al word je door de Heilige Geest diep geheiligd, verwacht toch dat de grote hond van de hel nog steeds naar je blaft. Waar mensen samenkomen, verwachten we verzocht te worden. Maar ook afzondering behoedt ons niet voor dezelfde beproeving. Jezus Christus werd uit de menselijke samenleving weggeleid naar de woestijn en werd daar verzocht door de duivel. Eenzaamheid heeft haar bekoring en haar voordelen. Ze kan nuttig zijn om de begeerte van het oog en de grootsheid van het leven te beteugelen. Maar de duivel volgt ons naar de mooiste schuilplaatsen. Denk niet dat alleen werelds gezinde mensen vreselijke gedachten en lasterlijke verzoekingen hebben. Ook geestelijk gezinde mensen maken dat mee. Op de heiligste plaats kunnen we de donkerste verzoeking lijden. De grootste toewijding van de geest biedt je geen bescherming tegen verzoeking door satan. Christus was door en door toegewijd. Het was Zijn spijs en drank om de wil te doen van Hem Die Hem gezonden had. En toch werd Hij verzocht! Je hart mag gloeien van een vurige liefde voor Jezus, zoals dat van de serafs, en toch zal de duivel proberen je naar de lauwheid van Laodicea te trekken. Als je me kunt zeggen wanneer God een christen toestaat zijn wapenrusting af te leggen, dan zeg ik je wanneer satan ophoudt te verzoeken. Zoals de oude ridders in oorlogstijd moeten we slapen met helm en borstplaat om. Want de grote bedrieger grijpt ons eerste onbewaakte uur aan om ons te vangen. Moge de Heere ons altijd waakzaam houden en ons uiteindelijk laten ontsnappen aan de bek van de leeuw en de klauw van de beer.
