“Het is beter tot den HEERE toevlucht te nemen, dan op den mens te vertrouwen.”—Psalm 118:8
Ongetwijfeld is de lezer wel eens in de verleiding gekomen om te vertrouwen op wat te zien is, in plaats van alleen te rusten op de onzichtbare God. Christenen kijken vaak naar mensen voor hulp en raad. Zo bederven ze de edele eenvoud van hun vertrouwen op hun God. Komt deze avondoverdenking onder de ogen van een kind van God dat zich zorgen maakt over aardse dingen? Laten we dan even met hem in gesprek gaan. Je vertrouwt op Jezus, en alleen op Jezus, voor je zaligheid. Waarom ben je dan bezorgd? “Omdat ik zoveel zorgen heb.” Staat er niet geschreven: “Werp uw zorg op den HEERE”? “Weest in geen ding bezorgd; maar laat uw begeerten in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God.” Kun je God niet vertrouwen voor aardse dingen? “Ach, ik wou dat ik het kon.” Als je God niet kunt vertrouwen voor aardse dingen, hoe durf je Hem dan te vertrouwen voor geestelijke dingen? Kun je Hem vertrouwen voor de verlossing van je ziel en niet op Hem rekenen voor wat kleinere barmhartigheden? Is God niet genoeg voor wat je nodig hebt? Of is Zijn allesgenoegzaamheid te klein voor jouw behoeften? Heb je nog een tweede oog nodig naast dat van Hem Die alles ziet wat verborgen is? Is Zijn hart moedeloos? Is Zijn arm moe? Zo ja, zoek dan een andere God. Maar als Hij oneindig, almachtig, trouw, waarachtig en alwijs is, waarom ga je dan overal rondzwerven op zoek naar iets anders om op te vertrouwen? Waarom doorzoek je de aarde om een ander fundament te vinden, terwijl dit sterk genoeg is om alle gewicht te dragen dat je er ooit op kunt bouwen? Christen, meng je wijn niet met water, en vermeng het goud van je geloof niet met de slakken van menselijk vertrouwen. Wacht alleen op God en laat je verwachting van Hem komen. Verlang niet naar Jona’s wonderboom, maar rust in Jona’s God. Laat de zandgrond van aards vertrouwen de keuze van dwazen zijn. Maar bouw jij, als iemand die de storm ziet aankomen, een blijvende woonplaats voor jezelf op de Rots der eeuwen.
