Verschrikkelijke zondeovertuiging en zachte trekkingen

Verder is het geen wonder dat u zwaar beproefd wordt, wanneer u bedenkt op welke plaats God u heeft verwond. Hij heeft u niet in uw hand verwond, of in uw hoofd, of in uw voet. Hij treft uw geweten, het oog van uw ziel. Hij verwondt u in uw hart, in het binnenste van uw ziel. Elke wond die God de overtuigde mens toebrengt, is een wond in het hart zelf, in de edelste delen. Hij snijdt tot in het hart van de lever, laat Zijn pijlen door de gal dringen en verschroeit uw binnenste met pijn. Het is nu geen ziekte die alleen uw huid of uw vlees heeft aangetast; het is iets wat het levensbloed laat koken van brandende pijn. Hij heeft nu Zijn pijlen in het binnenste van uw geest geschoten.

Hij heeft Zijn vingers in uw ogen gestoken en hun licht gedoofd. O, u hoeft u niet te verwonderen dat uw pijnen vreselijk zijn, wanneer God u zo treft in het teerste deel van een geweten dat Hij Zelf door Zijn genade teer heeft gemaakt. Wie zout in zijn wonden gewreven krijgt, moet wel pijn lijden. U bent gegeseld met de tienstrengige zweep van de wet, totdat uw hart helemaal open ligt en bloedt, en nu strooit God als het ware het zout erin en laat al die wonden prikken en schrijnen. O, het zou u moeten verwonderen als u het niet zou voelen, wanneer God zo bitterheid werpt in de bron van uw leven.

Daarnaast is er nog een derde oorzaak van uw pijn, namelijk dat de satan nu met u bezig is. Hij ziet dat God u verwondt en wil niet dat die wonden genezen. Daarom slaat hij zijn tanden erin, rijt het vlees open en probeert zijn gif te gieten in juist dat vlees dat God met het zwaard heeft verwond. “Nu God tegen hem is,” zegt hij, “zal ik ook tegen hem zijn. God drijft hem tot droefheid; ik zal hem nog verder drijven en hem tot wanhoop brengen. God heeft hem tot aan de afgrond gebracht, tot aan de rand van zijn eigengerechtigheid, en hem laten neerzien in de gapende kloof. Nu nog één duw,” zegt de satan, “en hij gaat over de rand.” Daarom komt hij met al zijn kracht op u af, in de hoop dat het uur van uw overtuiging ook het uur van uw veroordeling zal zijn.

Misschien zal hij u verzoeken zoals hij Job deed, totdat u zegt: “Zodat mijn ziel de verworging kiest; den dood meer dan mijn beenderen.” Hij zal proberen u neer te drukken zoals Jeremia, totdat u bijna wenst dat u nooit geboren was, liever dan zo te moeten lijden. U begrijpt wel dat zelfs de bekwaamste chirurg een gewonde nauwelijks kan genezen als een of andere schurk de verbanden steeds wegrukt en de wonden openscheurt zodra ze zich beginnen te sluiten. O, bid tegen de satan! Roep luid tot uw God dat Hij u van deze boze verlost, want hij is de oorzaak van veel van uw nood. Als u van hem af was, zou uw wond misschien spoedig genezen en zou u vrede vinden. Maar bedenk dat het geneesmiddel dat ik u zal voorhouden, een middel is tegen de duivelen. Het brengt de boze tot schande en de zonde tot ondergang. Laten ze tegen u opkomen zoals ze willen: het geneesmiddel dat ik u zal voorhouden, kan de wonden van de satan en het gescheurde vlees van zijn tanden genezen, net zo goed als de zielensmart die God over u heeft gebracht.

U kunt nog een reden ontdekken waarom u zo zwaar gewond bent, wanneer u let op de vreselijke aard van het wapen waarmee God u heeft verwond. Hij heeft geen kleine snee gemaakt met een of ander fijn instrument. Als ik uw geval goed begrijp, heeft Hij “het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord” tegen u gebruikt. Dat Woord veroordeelt u, de bedreigingen ervan treffen u als pijlen met weerhaken. U wendt zich tot de wet zoals die hier geopenbaard is, en die rookt helemaal tegen u. U wendt zich tot de beloften, en zelfs die verwonden u, omdat u voelt dat u er geen recht op hebt. U kijkt naar de kostbaarste schriftplaatsen, maar ze verzachten uw smart niet; ze vergroten die eerder, omdat u ze niet kunt toe-eigenen en ze niet voor uzelf kunt aangrijpen. Nu, dat is God, Die Zijn Woord tegen u gebruikt, en u weet wat voor wapen dat is: “het zwaard des Geestes”, dat “levend en krachtig” is en “gaat door tot de verdeling der ziel, en des geestes”, en dat “een oordeler der gedachten en der overleggingen des harten” is. Wie door het Woord van God gewond wordt, is diep gewond.

Als het mijn woorden waren die u zo bang hebben gemaakt, zou u er spoedig overheen zijn, maar het zijn Gods woorden. Als het de vloek van een vader was, zou het al moeilijk zijn u te troosten, maar het is Gods vloek die tegen u is uitgegaan: de vloek van de God Die u gemaakt heeft. Hij Zelf heeft u gezegd dat de zondaar niet voor Zijn ogen zal bestaan en dat Hij de werkers der ongerechtigheid haat. Hij Zelf heeft enkele van die ontzaglijke schriftwoorden in uw geweten gebracht: “God is een rechtvaardige Rechter, en een God, Die te allen dage toornt”; “Die den schuldige geenszins onschuldig houdt”; “Onze God is een verterend vuur”; “De goddelozen zullen terugkeren, naar de hel toe, alle godvergetende heidenen.” Met zulke wapens, met roodgloeiende kogels die met alle kracht van de Geest op u worden afgevuurd, is het geen wonder meer dat uw ziel zwaar gepijnigd wordt en dat zelfs uw beenderen verouderen door uw brullen den gansen dag.

Verder is er nog een oorzaak van deze diepe ziekte van de zondeovertuiging, namelijk de dwaasheid van de patiënt. Artsen zullen u vertellen dat zij de ene mens veel sneller kunnen genezen dan de andere, ook al is de ziekte precies dezelfde en worden dezelfde middelen gebruikt. Sommige mensen helpen de arts namelijk door de rust van hun geest en door hun kalme en gelaten houding. Hun hart is gerust, en dat is “een medicijn voor uw navel, en een bevochtiging voor uw beenderen”. Maar anderen zijn prikkelbaar, onrustig, geërgerd en angstig; zij trekken dit in twijfel en dat in twijfel, en dan verliezen de middelen zelf hun werking. Zo is het ook met u: u bent een dwaze patiënt. U wilt niet doen wat u zou genezen, maar u doet wat uw ellende nog verergert.

U weet dat u onmiddellijk vrede in uw geweten zou hebben als u zich op Christus Jezus zou werpen. Maar in plaats daarvan houdt u zich bezig met leerstukken die te hoog voor u zijn. U probeert door te dringen in verborgenheden die zelfs de engelen niet hebben gekend, en zo raakt u duizelig in uw hoofd en maakt u uw hart nog veel droeviger. U weet dat u nog altijd probeert een eigen gerechtigheid tot stand te brengen, en dat maakt uw wonden stinkend en bedorven. U weet ook dat u meer kijkt naar uw geloof dan naar het voorwerp van uw geloof. U let meer op wat u voelt dan op wat Christus voelde. U besteedt meer tijd aan het bekijken van uw overtuigingen dan aan het zien op Christus’ plaatsvervangend offer aan het kruis. U bent een dwaze patiënt: u doet wat uw kwaal verergert.

O, was u maar wijzer, dan zouden deze verschrikkingen en kwellingen eerder voorbij zijn. U zou niet zo lang in de gevangenis blijven als u maar de middelen tot ontsnapping zou gebruiken, in plaats van te proberen met uw hoofd tegen haar sterke muren te beuken. Die muren wijken niet voor al uw razen; ze zullen u alleen maar breken, kneuzen en nog erger verwonden. U probeert uw boeien door te vijlen, maar u klinkt ze juist vast. U probeert ze zelf los te maken, maar u drukt ze nog dieper in uw vlees. U grijpt de hamer, en hier is de boei om uw pols; u denkt hem stuk te slaan, maar u slaat het ijzer door uw vlees en laat het bloeden. Met al uw pogingen om uzelf beter te maken, maakt u het alleen maar erger, zodat veel van uw droeve zondeovertuiging te wijten is aan uw eigen ongerijmdheid, onwetendheid en dwaasheid.

En dan moet ik u nog een reden noemen. Het is geen wonder dat u onder zondebesef grote en vreselijke pijn lijdt, want het is een ziekte waarbij niets u ooit kan helpen dan dat ene geneesmiddel. Alle vreugden van de natuur zullen u nooit verlichting geven. Ik heb eens gehoord van een ijdel man die het gewaad van een geestelijke droeg. In de dagen van Whitefield kreeg hij bezoek van een arm mens dat in grote zielennood verkeerde. Hij zei tegen de boetvaardige: “U bent bij de methodisten geweest.” “Dat weet ik,” zei die. “Ga dan niet meer naar die kerels; zij hebben u gek gemaakt.” “Maar wat moet ik doen om van de zielennood af te komen die ik nu voel?” “Ga naar de schouwburg,” zei hij, “ga naar bals, ga gokken en dergelijke, dan raakt u uw ellende snel kwijt.”

Maar die liederen zingt bij een treurig hart, is gelijk hij die edik op salpeter giet. Het is iemand zijn kleed afnemen om hem warm te maken. Het is sneeuw op zijn hoofd stapelen om de bevriezing te ontdooien. Het is hem terugsturen naar draf en mest om daarmee zijn honger te stillen. Het is hem in de goot werpen om hem te verlossen van de stank die zijn neus tegenstaat. Nee, als dit de ware verwondingen van God zijn, dan maken zondige vermaken u erger in plaats van beter. Zelfs de gewone geneugten van het leven verliezen alle kracht om u te troosten. De woorden van de liefste vrouw of de meest liefhebbende man, de weldaden van de Voorzienigheid, de zegeningen van het gezin: dit alles zal u niet helpen om deze ziekte te genezen. Er is één geneesmiddel voor, maar niets van dit alles zal haar zelfs maar raken.

De oude, eigenaardige Fuller zegt het ongeveer zo: toen Adam had gezondigd, werd hij plotseling in ellende gestort. De vogels zongen even lieflijk, de bloemen bloeiden even prachtig, de lucht was even zacht en Eden even zalig, maar Adam was in ellende. Hij had van het paradijs een plaats zonder paradijs gemaakt. God had nog geen woord tegen hem gezegd, en toch ging hij zich verbergen onder de bomen van de hof om daar beschutting te zoeken. Er was in de hele hof niets wat Adam ook maar een ogenblik vreugde kon geven, omdat hij onder het besef van zonde was. Zo zal het ook met u zijn. Al zou u in het paradijs gezet kunnen worden, u zou er niet gelukkiger door zijn. Nu God u van zonde heeft overtuigd, is er maar één geneesmiddel voor u, en dat ene middel moet u hebben, want u kunt de hele wereld rondzwerven en u zult nooit een ander vinden. U kunt het met alle genoegens en weldaden van dit leven proberen, maar u zou in kwelling zijn, al kon u naar de hemel gebracht worden, tenzij dit ene geneesmiddel uw pijnlijk hart tot rust brengt. Ik heb u nu, dunkt mij, genoeg redenen gegeven voor de grote scherpte van uw smart.

b. Nu ten tweede: wat bedoelt God ermee dat Hij u zo diep in het slijk werpt? Zo handelt Hij niet met al Zijn volk; sommigen brengt Hij op een heel zachte manier tot Zich. Waarom handelt Hij dan zo hard met u? Het antwoord op deze vraag is dit: sommige vragen kunnen beter onbeantwoord blijven. Er zijn handelingen van God waarover wij niet het recht hebben vragen te stellen. Als Hij u naar de hemel trekt, behoort u tevreden te zijn, al was het door de hel heen. Als u maar gered wordt, hoe vreselijk de weg ook is, dan behoort u niet te morren. Toch kan ik u misschien enkele redenen noemen.

In de eerste plaats is het omdat u zo’n zondaar met een hart van steen was, zo dood en zo onverschillig, dat niets anders u ooit wakker zou hebben geschud dan deze bazuin. Het zou geen zin hebben gehad het Evangelie met zijn zoete tonen te laten klinken. Het zou weinig hebben geholpen als David voor u op zijn harp had gespeeld. U moest wakker geschud worden, en daarom heeft God Zijn donderslagen de een na de ander op u afgevuurd en heeft het Hem behaagd hemel en aarde voor u te laten schudden, opdat u zou leren beven. U was zo vastbesloten om kwaad te doen, zo ongevoelig en zo onverschillig dat God u, als u gered zou worden, op zo’n manier moest redden of anders helemaal niet.

Bovendien weet de Heere dat er iets in uw hart is wat u naar uw oude zonden zou terugbrengen, en daarom maakt Hij ze bitter voor u. Hij brandt u, zodat u wordt als het kind dat zich gebrand heeft en nu bang is voor het vuur. Hij laat u de ziekte in haar volle hevigheid zien, zodat u voortaan het gezelschap vermijdt waarin die ziekte werd opgelopen. Hij heeft u het volle kwaad van uw hart geleerd en de volle verfoeilijkheid van de zonde, zodat u vanaf deze dag voorzichtiger zult wandelen en elke valse weg des te ijveriger zult haten.

Ook is het mogelijk dat Hij dit doet uit liefde tot uw ziel, om u daarna des te gelukkiger te maken. Hij vult uw mond met alsem en vermaalt uw tanden met kiezelstenen, zodat u de heerlijke smaak van de wijn van de vergeving des te meer zult waarderen wanneer Hij die in uw hart giet. Hij laat u as eten, het voedsel van de slang, zodat uw vreugde zevenvoudig wordt wanneer u het brood van de kinderen mag eten, het brood van de hemel. Ik ben een van die arme zielen die vijf jaar lang een leven van ellende leidde en bijna tot radeloosheid werd gedreven. Maar ik kan van harte zeggen dat één dag van vergeven zonde ruimschoots opwoog tegen die vijf jaren van zondeovertuiging. Ik moet God loven voor elke verschrikking die mij ooit ‘s nachts beangstigde en voor elk angstig voorgevoel dat mij overdag opschrikte. Het heeft mij sindsdien gelukkiger gemaakt, want nu, als er een zorg op mijn ziel drukt, dank ik God dat het niet zo’n zorg is als die mij destijds tot in het stof boog en mij door zware nood en ellende als een dier over de grond deed kruipen.

Ik weet dat ik nooit meer kan lijden wat ik geleden heb. Tenzij ik naar de hel gezonden word, kan ik nooit meer zielenangst kennen dan ik gekend heb. En nu worden die rust, die blijdschap en vrede in het geloven en dat “geen verdoemenis” dat mij als kind van God toebehoort, dubbel zoet en onuitsprekelijk kostbaar door de herinnering aan mijn vroegere dagen van zorg en verdriet. Geloofd zij U, o God, tot in eeuwigheid, Die door die zwarte dagen, als door een sombere winter, deze zomerdagen des te mooier en zoeter hebt gemaakt! De kust is nooit zo welkom als wanneer u er voet op zet als schipbreukeling, pas aan de zee ontkomen. Voedsel smaakt nooit zo heerlijk als wanneer u aan tafel gaat na dagen van honger. Water is nooit zo verfrissend als wanneer u het einde van een dorre woestijn bereikt en hebt ondervonden wat het is om dorst te lijden.