“Geloofd zij God, Die mijn gebed niet heeft afgewend…”—Psalm 66:20
Als we eerlijk terugkijken op de aard van onze gebeden, zullen we vol verbazing zijn dat God ze ooit heeft verhoord. Sommigen denken misschien dat hun gebeden het waard zijn om aangenomen te worden, zoals de Farizeeër dacht. Maar de ware christen kijkt met meer inzicht terug en huilt over zijn gebeden. Als hij zijn weg nog eens kon gaan, zou hij ernstiger willen bidden. Bedenk, christen, hoe koud je gebeden zijn geweest. Toen je in je binnenkamer had moeten worstelen zoals Jakob, waren je smeekbeden in plaats daarvan zwak en schaars. Ze lagen ver af van dat nederige, vertrouwende, volhardende geloof dat roept: “Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat Gij mij zegent.” Toch heeft God, hoe wonderlijk ook, deze koude gebeden van je gehoord. Hij heeft ze niet alleen gehoord, maar ook verhoord. Bedenk ook hoe zelden je hebt gebeden, behalve als je in nood zat. Dan ging je vaak naar de genadetroon. Maar toen de uitredding kwam, waar bleef toen je voortdurende smeking? Toch is God niet opgehouden met zegenen, ook al bid je niet meer zoals vroeger. Toen je de genadetroon verwaarloosde, heeft God haar niet verlaten. Het heldere licht van de Sjechina was altijd te zien tussen de vleugels van de cherubijnen. O, wat is het wonderlijk dat de Heere let op die korte, hevige opwellingen van aandringen, die komen en gaan met onze nood. Wat een God is Hij, dat Hij zo luistert naar de gebeden van mensen die bij Hem komen als ze dringend iets nodig hebben, maar Hem verwaarlozen als ze een weldaad hebben ontvangen. Het zijn mensen die tot Hem komen als het niet anders kan, maar die bijna vergeten Hem aan te spreken als de zegeningen overvloedig zijn en het verdriet gering is. Laat het ons hart raken dat Hij in Zijn vriendelijke goedheid zulke gebeden verhoort, zodat we van nu af gevonden worden “met alle bidding en smeking, biddende te allen tijd in den Geest”.
