“De stem des roependen in de woestijn: Bereidt den weg des Heeren, maakt Zijn paden recht!”—Lukas 3:4
De stem die in de woestijn riep, eiste een weg voor de Heere: een weg die klaar is gemaakt, en dan nog wel in de woestijn. Ik wil goed luisteren naar de oproep van de Meester en Hem een weg geven in mijn hart. Een weg die door Zijn genadig werk wordt aangelegd dwars door de woestijn van mijn natuur. De vier opdrachten in de tekst moeten mijn ernstige aandacht hebben.
Elk dal moet worden verhoogd. Lage en kruipende gedachten over God moeten verdwijnen. Twijfel en wanhoop moeten worden weggenomen. Zelfzucht en vleselijke genoegens moeten worden opgegeven. Over deze diepe dalen moet een prachtige weg van genade worden opgeworpen.
Elke berg en elke heuvel moet worden geslecht. Trots vertrouwen op wat we zelf kunnen en opgeblazen eigengerechtigheid moeten worden vlak gemaakt, om een grote weg te banen voor de Koning der koningen. Gemeenschap met God wordt nooit geschonken aan hooghartige, verwaande zondaars. De Heere ziet de nederige aan en bezoekt wie een gebroken hart heeft, maar de hoogmoedigen zijn Hem een gruwel. Mijn ziel, vraag de Heilige Geest om je hierin recht te zetten.
Het kromme moet recht worden. Het weifelende hart moet een rechte weg krijgen, uitgezet voor God en heiligheid. Mensen met een verdeeld hart zijn vreemden voor de God van de waarheid. Mijn ziel, pas op dat je in alles eerlijk en oprecht bent, zoals voor het oog van de God Die harten doorzoekt.
Het ruwe moet glad worden. De struikelblokken van de zonde moeten worden weggehaald en de doornen en distels van het verzet moeten worden uitgerukt. Zo’n grote Bezoeker mag geen modderige wegen en stenige plaatsen vinden als Hij komt om Zijn begunstigden met Zijn gezelschap te eren. O, dat de Heere vanavond in mijn hart een gebaande weg vindt, door Zijn genade klaargemaakt, zodat Hij in zegetocht kan optrekken tot in de uiterste hoeken van mijn ziel, van het begin van dit jaar tot het einde ervan.