“Verlos mij van bloedschulden, o God, Gij, God mijns heils! zo zal mijn tong Uw gerechtigheid vrolijk roemen.”—Psalm 51:16
In deze plechtige belijdenis valt op dat David zijn zonde gewoon bij de naam noemt. Hij noemt het geen doodslag. Hij praat er ook niet over als een onvoorzichtigheid, waardoor een goed man door een ongelukkig toeval om het leven kwam. Nee, hij noemt het bij de juiste naam: bloedschuld. David heeft de man van Bathseba niet zelf gedood. Maar in Davids hart was het plan gemaakt dat Uria gedood moest worden. Voor de Heere was hij dus de moordenaar van Uria. Leer hieruit dat je in je belijdenis eerlijk moet zijn tegenover God. Geef gemene zonden geen mooie namen. Noem ze zoals je wilt, ze gaan er niet lekkerder van ruiken. Zoals God ze ziet, zo moet jij ze proberen te voelen. Erken met een open hart wat ze werkelijk zijn. Let er ook op dat David duidelijk gebukt ging onder de gruwelijkheid van zijn zonde. Het is makkelijk om woorden te gebruiken, maar moeilijk om te voelen wat ze betekenen. Psalm 51 is een foto van een verbrijzelde geest. Laten wij zoeken naar zo’n gebroken hart. Want hoe mooi onze woorden ook zijn: als ons hart niet beseft dat de zonde de hel verdient, mogen wij niet verwachten vergeving te vinden.
Onze tekst bevat een ernstig gebed. Het is gericht tot de God van het heil. Het is Zijn voorrecht om te vergeven. Het is zelfs Zijn Naam en Zijn taak om te redden wie Zijn aangezicht zoeken. Nog mooier is dat de tekst Hem noemt: “God mijns heils”. Ja, geprezen zij Zijn Naam: ook al ben ik nog onderweg naar Hem, door het bloed van Jezus, nu al kan ik mij verheugen in de God van mijn heil.
De dichter eindigt met een prijzenswaardige gelofte. Als God hem verlost, zal hij zingen. Sterker nog: hij zal “vrolijk roemen”. Wie kan over zo’n genade anders dan luid zingen! Maar let op waarover het lied gaat: “Uw gerechtigheid”. Wij moeten zingen over het voltooide werk van een kostbare Zaligmaker. En wie het meest weet van vergevende liefde, zingt het luidst.
