“…maar uw droefheid zal tot blijdschap worden.”—Johannes 16:20
Hun bijzondere verdriet was de dood en de afwezigheid van hun Heere, en dat werd veranderd in blijdschap toen Hij uit de dood opstond en Zich in hun midden liet zien. Al het verdriet van de heiligen zal zo veranderd worden, ook het ergste, dat eruitziet alsof het voor altijd een bron van bitterheid moet blijven.
Dus hoe meer verdriet, hoe meer blijdschap. Als we vrachten verdriet hebben, dan zal de kracht van de Heere die veranderen in tonnen blijdschap. Hoe bitterder het leed, hoe zoeter het genot: als de slinger ver naar links uitslaat, zal hij ook des te verder naar rechts gaan. De herinnering aan het verdriet zal de smaak van de vreugde verhogen. We zullen het ene naast het andere zetten, en de glans van de diamant is des te beter te zien door de zwarte onderlaag erachter.
Kom, mijn hart, houd moed! Over een korte tijd zal ik zo blij zijn als ik nu somber ben. Jezus zegt me dat mijn verdriet door een hemelse alchemie in blijdschap zal worden veranderd. Ik zie niet hoe dat zal gaan, maar ik geloof het, en ik begin alvast te zingen. Deze neerslachtigheid duurt niet lang. Straks ben ik bij de gelukkigen die dag en nacht de Heere prijzen, en daar zal ik zingen over de barmhartigheid die mij uit grote benauwdheden heeft gered.
