“Alzo Hij de Zijnen, die in de wereld waren, liefgehad had, zo heeft Hij hen liefgehad tot het einde.”—Johannes 13:1
Dit feit is in wezen een belofte; want zoals onze Heere was, zo is Hij nog, en wat Hij was voor hen met wie Hij op aarde leefde, zal Hij zijn voor al Zijn geliefden zolang de maan bestaat.
“Liefgehad had”: hier was het wonder! Dat Hij mensen ooit heeft liefgehad, is al een wonder op zich. Wat was er in Zijn arme discipelen dat Hij van hen zou houden? Wat is er in mij?
Maar als Hij eenmaal begonnen is lief te hebben, is het Zijn aard om daarmee door te gaan. De liefde maakte de heiligen tot “de Zijnen” — wat een mooie naam! Hij kocht hen met bloed, en zij werden Zijn schat. Omdat zij de Zijnen zijn, zal Hij hen niet verliezen. Omdat zij Zijn geliefden zijn, zal Hij niet ophouden hen lief te hebben. Mijn ziel, Hij zal nooit ophouden van je te houden!
De tekst is goed zoals hij er staat: “tot het einde.” Tot aan Zijn dood beheerste de liefde voor de Zijnen Zijn heilige hart. Het betekent ook: tot het uiterste. Hij kon niet meer van hen houden dan Hij deed: Hij gaf Zichzelf voor hen. Sommigen lezen het als: tot in de volmaaktheid. Inderdaad, Hij schonk hun een volmaakte liefde, zonder gebrek of falen, zonder onwijsheid, zonder ontrouw.
Zo is de liefde van Jezus voor ieder van Zijn volk. Laten we voor onze Welbeminde een lied zingen.
