“Immers is Hij mijn Rotssteen en mijn Heil, mijn Hoog Vertrek, ik zal niet grotelijks wankelen.”—Psalm 62:3
Lees verder: Markus 9:1-8.
Als alleen God onze rots is, en wij weten dat dit zo is, zijn we dan niet verplicht al ons geloof op God te richten, al onze liefde aan God te geven, al onze hoop op God te stellen, heel ons leven aan God te besteden en ons hele bestaan aan God te wijden? Als God alles is wat ik heb, dan moet alles wat ik heb ook van God zijn. Als God alleen mijn hoop is, dan wil ik al mijn hoop alleen op God stellen. Als alleen de liefde van God redt, dan zal Hij alleen mijn liefde hebben. Kom, christenen, laat mij een ogenblik tot u spreken. Ik wil u waarschuwen: neem niet twee goden, twee Christussen, twee vrienden, twee echtgenoten, twee grote Vaders, twee fonteinen, twee rivieren, twee zonen of twee hemelen, maar slechts één. Nu God alle zaligheid in Zichzelf gelegd heeft, nodig ik u uit om uzelf geheel naar God te brengen. Kom, laat mij tot u spreken! In de eerste plaats, christen: verenig u met niemand anders dan met Christus. Wilt u uw oude vodden vastnaaien aan het nieuwe kleed dat Hij geeft? Wilt u nieuwe wijn in oude zakken doen? Wilt u Christus en het eigen ik samen laten gaan? U zou net zo goed een olifant en een mier aan elkaar kunnen koppelen; zij zouden nooit samen kunnen ploegen. Wat? Wilt u een engel in hetzelfde harnas steken als een worm en dan hopen dat zij u door de lucht zullen zeulen? Wat onlogisch, wat dwaas! Wat? Uzelf en Christus? Zeker, Christus zou glimlachen — nee, Hij zou wenen bij zo’n gedachte! Christus en de mens samen? Christus & Co? Nee, dat zal nooit bestaan. Hij wil niets of niemand anders naast Zich hebben; Hij moet alles zijn. Bedenk hoe onlogisch het zou zijn om iets anders naast Hem te stellen.
Ter overdenking
Wie of wat bent u geneigd te laten delen in de toewijding die alleen de drie-enige God toekomt? Geef hun hetzelfde antwoord als Jezus aan satan gaf (Mattheüs 4:10).
Preek 80
