“Hebt den HEERE lief, gij, al Zijn gunstgenoten!”—Psalm 31:24
Lees verder: 1 Johannes 4:7-12.
Soms proberen we Christus’ liefde te begrijpen, maar zelfs in de zoetste ogenblikken van onze meest geestelijke verrukking gaat zij onze gedachten, onze redeneringen, onze lofprijzingen en ons bevattingsvermogen zo ver te boven. Wie zou haar kunnen beschrijven? “O, wat heeft Hij ons liefgehad!” Toen Jezus weende bij het graf van Lazarus, riepen de Joden vol verbazing uit: “Ziet, hoe lief Hij hem had!” Werkelijk, u zou met nog meer nadruk hetzelfde kunnen zeggen. Er was niets in u om Zijn liefde op te wekken, maar Hij verliet de hemelse troon voor u. Toen Hij van de hemelse heuvels naar beneden kwam, zeiden de engelen, denk ik: “O, wat heeft Hij hen liefgehad.” Toen Hij als kind in de kribbe lag, verzamelden zij zich eromheen en zeiden: “O, wat heeft Hij hen lief.” Maar toen ze Hem zagen zweten in de hof, toen Hij in de smeltkroes was geworpen en in de oven begon te smelten, toen begonnen de hemelse geesten echt te beseffen hoe lief Hij ons had. O, Jezus! Als ik zie dat U wordt bespot en bespuwd, als ik zie dat Uw dierbare wangen al het vuil en het speeksel van onheilige monden opvangen, als ik zie dat Uw rug door geknoopte zwepen wordt opengescheurd, als ik zie dat zowel Uw eer als Uw leven door het stof wordt gehaald, als ik zie hoe men U beschuldigt van krankzinnigheid, van verraad, van godslastering, als ik Uw handen en Uw voeten doorboord zie, Uw lichaam ontkleed en tentoongesteld, als ik U tussen hemel en aarde aan het kruis zie hangen, in ijselijke en ondraaglijke kwellingen, als ik U hoor roepen: “Mij dorst”, en ik zie hoe men de gal met azijn tussen Uw lippen duwt, als ik Uw verschrikkelijke kreet hoor: “Mijn God! Mijn God! Waarom hebt Gij Mij verlaten!” — dan word ik gedreven om te zeggen: “O, wat heeft Hij lief.”
Ter overdenking Hoe koud en hard van hart moeten wij zijn om de liefde van de Heere voor ons ooit te betwijfelen (Maleachi 1:2). Preek 325
