BRIEF 1
Newmarket, 30 januari 1850.
Mijn lieve vader,
Ik ben heel gelukkig en voel mij hier volkomen thuis. Gelukkiger kan ik niet zijn, zolang ik op aarde verblijf “als een pelgrim of een vreemdeling, zoals al mijn vaderen waren.” Er zijn maar vier kostleerlingen en zo’n twaalf leerlingen die alleen overdag komen. Ik heb een aardig klasje voor wiskunde en net zoveel tijd om te studeren als vroeger. Met meneer Swindell kan ik goede gesprekken over geestelijke dingen voeren, en daar heb ik het meest behoefte aan. Och, hoe vruchteloos is mijn leven tot nu toe geweest! Och, dat ik zo lang blind ben geweest voor die hemelse wonderen, die ik nu ten dele mag zien!Wie kan zwijgen over de wonderbare liefde van Jezus, Die, naar ik hoop, mijn ogen heeft geopend! Nu ik Hem zie, kan ik voor mijn eeuwige zaligheid vast op Hem vertrouwen. Maar al gauw twijfel ik weer, en dan ben ik bedroefd. Dan komt het geloof terug, en word ik weer zeker dat ik deel aan Hem heb. Nu voel ik mij alsof ik alles zou kunnen doen en alles zou kunnen opgeven voor Christus, en toch weet ik dat het niets zou zijn vergeleken bij Zijn liefde. Ik zie geen kans Hem daar ooit iets tegenover te stellen dat er ook maar op lijkt.
Wat is het gebed zoet! Ik zou er altijd mee bezig willen zijn. Wat is de Bijbel mooi! Nooit eerder heb ik hem zo liefgehad; hij is voor mij als noodzakelijk voedsel. Ik voel dat er geen sprankje geestelijk leven in mij is, behalve wat de Geest erin heeft gelegd. Ik voel dat ik niet kan leven als Hij van mij wijkt; ik beef en vrees dat ik Hem zal bedroeven. Ik ben bang dat traagheid of hoogmoed mij de baas wordt, en dat ik het evangelie te schande maak door het gebed of de Schrift te verwaarlozen, of door tegen God te zondigen.
Wat zal dat een gelukkige plaats zijn, waar wij verlost zijn van de zonde en van deze bedorven, verdorven natuur. Als ik kijk naar de gruwelijke kuil en het hol waaruit ik gegraven ben, beef ik bij de gedachte dat ik er weer in zou kunnen vallen, en toch verheug ik mij dat ik op de weg van de Koning ben. Ik hoop dat u het mij vergeeft dat ik zoveel ruimte aan mijzelf besteed, maar op dit moment gaan mijn gedachten daar het meest over. Blijkt niet uit de Schrift dat het tot onze plicht behoort de Heere Jezus openlijk te belijden, zodra wij Hem hebben aangenomen?
Ik geloof vast en ben ervan overtuigd dat de doop een gebod van Christus is, en ik zal mij niet helemaal gerust voelen als ik hem niet ontvang. Ik ben zulke dingen niet waardig, maar evenmin ben ik de liefde van Jezus waardig. Ik hoop dat ik de zegen van het ene heb ontvangen, en ik meen dat ik ook het andere behoor aan te nemen. Mijn allerhartelijkste groeten aan u en aan mijn lieve moeder. Het is alsof ik meer van u beiden houd dan ooit, omdat u mijn Heere Jezus liefhebt. Ik hoop dat het goed gaat met u, met mijn lieve moeder en met Archer, Eliza, Emily, Louisa en Lottie; mijn liefde aan allen… Mogen wij elkaar, als dit leven van strijd voorbij is, allen terugzien in—
“Dat Koninkrijk van onmetelijke verrukking,
waar gezondheid, vrede en vreugde samengaan,
waar genoegens opbloeien die nooit tanen,
en elke wens ten volle wordt vervuld;”
en mogen de zegeningen van het evangelie overvloedig over u komen zolang u hier bent, en mogen wij als gezin allen aan de Heere toegewijd zijn! Mogen alle zegeningen op ons rusten—
Ik blijf altijd
uw gehoorzame en liefhebbende zoon,
C. H. Spurgeon.
© Vertaling Letters of Charles Haddon Spurgeon door Teun van der Plas
