“Er blijft dan een rust over voor het volk Gods.”—Hebreeën 4:9
God heeft een sabbat bereid en sommigen moeten daarin ingaan. Zij die de boodschap het eerst hoorden, gingen er niet in vanwege hun ongeloof. Daarom blijft die sabbat over voor het volk van God. David zong erover, maar hij moest een toon in mineur gebruiken, want Israël wees de rust van God af. Jozua kon die rust niet geven, en Kanaän kon haar niet schenken: ze blijft over voor wie gelooft.
Kom, laten wij ons dan inspannen om in deze rust in te gaan. Laten wij de vermoeiende slaafse arbeid van zonde en eigen kracht achter ons laten. Laten wij elk vertrouwen laten varen, zelfs het vertrouwen op die werken waarvan men zou kunnen zeggen dat ze “zeer goed” zijn. Hebben wij zulke werken soms? Laten wij dan toch ophouden met ons eigen werk, zoals God ophield met het Zijne. Laten wij nu troost vinden in het voltooide werk van onze Heere Jezus. Alles is helemaal klaar: de gerechtigheid eist niets meer. Grote vrede is ons deel in Christus Jezus.
Wat de zaken van Gods voorzienigheid betreft, het werk van de genade in onze ziel en het werk van de Heere in de zielen van anderen: laten wij deze lasten op de Heere werpen en in Hem rusten. Als de Heere ons een juk te dragen geeft, doet Hij dat opdat wij rust vinden door het op te nemen. In geloof spannen wij ons in om in de rust van God in te gaan, en wij wijzen alle rust af die in zelfvoldaanheid of luiheid te vinden is. Jezus Zelf is volmaakte rust, en in Hem zijn wij tot de rand toe gevuld.
