Ik zal de HEERE te allen tijde loven, Zijn lof zal voortdurend in mijn mond zijn. Psalm 34:2
Heb jij wel eens met paarden te maken gehad? Misschien heb je er wel eens op gereden. Ik heb dat één keer gedaan. Het was tijdens een feestje dat de kerk organiseerde, waar ik dominee was. We gingen naar een mooi park dat het ‘Lake District’ heette, en die middag waren er een paar mensen die gingen paardrijden. Mijn paard heette “Beauty”. Beauty en ik waren achteraan in de rij, en zij vond het niet leuk om bij de anderen te blijven. Ze vond het veel leuker om het gras naast het pad te eten! Maar uiteindelijk haalden we de andere paarden toch weer in, en ik vond het leuk, ook al had ik daarna wel pijn. Als je in een stad woont, zie je waarschijnlijk niet vaak paarden, maar als je op het platteland woont, zie je ze vast wel veel. Toen Spurgeon voor het eerst in Londen kwam, had hij één paard om zijn koets te trekken, maar later had hij er twee.
Als je vroeger in Londen woonde, zag je daar elke dag paarden. Er zouden wel zo’n 300.000 paarden in Londen geweest zijn! Waar denk je dat ze voor werden gebruikt? Bussen, trams, taxi’s, privékoetsen, vrachtwagens en bestelwagens – alles werd getrokken door paarden. Elke bus had elke dag twaalf verschillende paarden nodig, omdat één paard niet urenlang zo’n zwaar gewicht kon trekken zonder pauzes. Ik vind het leuk om het geluid van paardenhoeven op straat te horen, maar ik weet niet of ik dat in de negentiende eeuw ook leuk had gevonden. Toen waren de straten waarschijnlijk vies en stonken ze erg. In 1894 voorspelde de krant “The Times” dat over vijftig jaar alle straten in Londen bedekt zouden zijn met een laag mest van wel negen voet hoog — dat is bijna drie meter! Waarom is dat niet gebeurd? Kun je bedenken waarom? Hier is een hint: denk eens na over wat de paarden op straat heeft vervangen. Spurgeon gaf ook lessen aan studenten in het college dat hij had opgericht. Hij wilde ze leren om goede predikers, dominees en zendelingen te worden. Tijdens een van die lessen vertelde hij over John Flavel, een dominee uit de zeventiende eeuw.
John gebruikte veel paarden voor zijn werk voor de Heere. Hij ontdekte iets bijzonders: als zijn paard in een veld stond met weinig gras, kwam het uit zichzelf naar hem toe en volgde het John over het veld, omdat het hoopte op een stukje brood of wat haver. Maar stond het paard in een veld met veel gras, dan kwam het niet in de buurt van John. Het liep weg en deed meer alsof John een vijand was dan een vriend. Daar leerde John een belangrijke les uit: als wij ergens hulp bij nodig hebben of problemen hebben, gaan we snel naar God toe. Maar als het goed met ons gaat, vergeten we soms dat we Hem nog steeds nodig hebben. De waarheid is dat we altijd de hulp van de Heere nodig hebben, of we ons nu blij of verdrietig voelen. En we moeten Hem altijd dankbaar zijn en loven. In de Bijbel staat: “Ik zal de HEERE te allen tijde loven, Zijn lof zal voortdurend in mijn mond zijn” (Psalm 34:1).
