De werken van de liefde

De genade van de liefde, waarover in dit hoofdstuk zo veel en zo voortreffelijk wordt gezegd, is volstrekt onmisbaar voor ware godsvrucht. Ze is zo onmisbaar dat het ons niets zou baten als we al het andere hadden, maar de liefde misten. Het ontbreken van liefde betekent de dood voor de levende godsvrucht; dat zegt de Heilige Geest in dit hoofdstuk. Als u dus de hoge lofprijzing van de liefde door de apostel leest, zeg dan niet: ‘Dat is een bijzondere deugd die alleen bepaalde uitzonderlijke heiligen bereikt hebben. We moeten hen erom bewonderen, maar we hoeven hen niet na te volgen.’ Verre van dat. Deze liefde is het gewone, dagelijkse kleed van het volk van God. Ze is niet het voorrecht van enkelen; ze moet het bezit van allen zijn. Hoe verheven het voorbeeld ook is, kijk er dus niet tegen op alsof u er niet bij zou kunnen. U moet erbij komen. Het wordt u niet alleen voorgehouden als iets wat zeer begeerlijk is, maar als iets wat u volstrekt nodig hebt. Want als u in elke geestelijke gave uitblonk, maar dit niet had, dan zou al het andere u niets baten.

Men zou denken dat zulke voortreffelijke gaven ons toch wel iets zouden opleveren, maar nee: de apostel somt ze allemaal op en zegt van dit alles: ‘zo zou het mij geen nuttigheid geven.’ Ik bid dat we dit vanaf het begin goed begrijpen. Anders glippen we weg van de waarheid die de Heilige Geest ons hier leert en verontschuldigen we ons voor ons gebrek aan liefde met de gedachte dat we te onbeduidend zijn om zo’n hoge deugd van ons te vragen, of te zwak om haar te kunnen bereiken. U moet haar bereiken, anders kunt u het eeuwige leven niet ingaan. Want ‘zo iemand den Geest van Christus niet heeft, die komt Hem niet toe’ (Romeinen 8:9). En de Geest van Christus wekt zeker in u de liefde van onze tekst op: de liefde die alle dingen verdraagt, alle dingen gelooft, alle dingen hoopt en in alle dingen volhardt.

Let in de eerste plaats op de vele moeilijkheden die de liefde tegenkomt: zij moet alle dingen verdragen, alle dingen geloven, alle dingen hopen en in alle dingen volharden.

Kijk in de tweede plaats naar de overwinning van het werk van de liefde: zij volbrengt alle vier deze werken, ‘zij verdraagt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij volhardt in alle dingen.’

Bedenk ten slotte dat ‘alle dingen’ in de hel tegen u zijn. Wat een ziedende massa van opstandig leven, vol venijn en haat, is er in de gewesten van de duisternis! De overste van de macht van de lucht gaat voorop, en het leger van gevallen geesten volgt hem gretig, als bloedhonden achter hun leider. Al deze boze geesten zullen proberen onder de mensen tweedracht, vijandschap, kwaadwilligheid en onderdrukking te verwekken, en de soldaat van de liefde moet tegen dit alles worstelen. Zie toch, mijn broeder, welke strijd u te voeren hebt! Men spreekt over kruistochten tegen de heidenen, maar wat is dit een kruistocht tegen haat en kwaad! Toch deinzen we niet terug voor de strijd.

Gelukkig overwint de liefde, hoeveel moeilijkheden ze ook tegenkomt, ze allemaal, en ze overwint ze wel vier keer. Het kwaad heeft zo’n taai leven dat het opspringt van het slagveld waar het verslagen leek, en weer met al zijn vroegere woede tekeergaat. In de eerste plaats overwinnen we het kwaad door geduld, dat ‘alle dingen verdraagt’. Laat het onrecht ons maar worden aangedaan: we zullen het vergeven en ons niet laten verbitteren; zelfs zeventigmaal zevenmaal zullen we het in stilte verdragen. Is dat niet genoeg, dan zullen we door Gods genade overwinnen door het geloof: we vertrouwen op Jezus Christus, we steunen op onze beginselen, we verwachten goddelijke bijstand, en zo ‘geloven we alle dingen’.

Een derde keer overwinnen we door de hoop: we rusten in de verwachting dat zachtmoedigheid zal winnen en dat lankmoedigheid de kwaadwilligheid zal uitputten, want we zien uit naar de uiteindelijke overwinning van alles wat waar en genadig is, en zo ‘hopen we alle dingen’. We beëindigen de strijd door volharding: we blijven trouw aan ons besluit om lief te hebben, we laten ons niet tot onvriendelijkheid prikkelen en we laten ons niet afbrengen van een edelmoedige, alles vergevende genegenheid; zo winnen we de slag juist door standvastig geen weerstand te bieden. We hebben het roer gericht op de haven van de liefde, en daar koersen we op af, wat er ook gebeurt. Al worden we vaak gedwarsboomd, ‘de liefde volhardt in alle dingen’. Ja, broeders, en de liefde overwint aan alle vier zijden. Ze vormt als het ware een carré en richt het gezicht van haar strijders naar alle windstreken.

Lijkt het of God Zelf de liefde met beproevingen slaat? ‘Zij verdraagt alle dingen.’ Stellen haar medechristenen haar verkeerd voor en behandelen zij haar slecht? Dan gelooft zij al het goede over hen en niets wat hun schaadt. Staan de goddelozen tegen haar op? Vergelden zij kwaad voor goed als zij hen probeert te bekeren? Dan richt zij haar hoop naar die kant en hoopt zij dat de Geest van God hen nog tot betere gedachten zal brengen. En gebeurt het dat al haar geestelijke vijanden haar met verleidingen en wanhopige insinuaties aanvallen? Dan heft zij tegen hen de banier van het geduld op, en door de kracht van Gods genade slaat zij de helse vijand op de vlucht, want ‘zij volhardt in alle dingen’. Wat een moedige manier van strijden is dit! Is de liefde geen krijgsheld? Is zij niet onoverwinnelijk? Hoor de heldhaftige strijdkreet van de liefde als zij haar uitdaging uitroept: ‘Kom één, kom allen! Eerder wijkt deze rots van zijn vaste grond dan ik.’

Als we eenmaal in de school van Christus geleerd hebben de liefde naar elke windstreek te keren en zo elke aanval op ons hart te weerstaan, kennen we het geheim van de overwinning. Het lijkt mij dat ik mijn tekst ook zo mag lezen dat de liefde in alle stadia van haar leven overwint. Ze begint bij de bekering, en meteen worden zij die haar geboorte opmerken boos, en de machten van het kwaad komen direct in beweging om haar te vernietigen. Dan ‘verdraagt zij alle dingen’. Laat hen maar spotten: de liefde vergeldt nooit schelden met schelden; Izak laat zich niet uitdagen door Ismaëls spot.

De liefde wordt sterker en begint anderen te vertellen wat zij weet van haar Heere en Zijn verlossing. ‘Zij gelooft alle dingen’, en zo belijdt zij haar geloof, en haar medechristenen worden door haar getuigenis versterkt. Het is de tijd van haar kracht, en zo probeert zij anderen te winnen door hun te leren wat zij gelooft. Ze gaat nog wat verder, en hoewel ze vaak wordt teleurgesteld door het ongeloof van de mensen en de koelheid van haar medechristenen, ‘hoopt zij toch alle dingen’ en gaat zij voort in de verwachting dat ze er meer zal winnen. Haar duivenogen zien in het donker, en ze trekt op naar de overwinning door een steeds hevigere strijd heen. Ja, en als de gebreken zich opstapelen en de ouderdom komt, en ze weinig meer kan dan stilzitten, verdragen, geloven en hopen, dan volhardt ze nog steeds. Ze aanvaardt zelfs de slag van de dood zonder klagen, want ‘de liefde volhardt in alle dingen’.

Ik denk niet dat ik nog meer hoef te zeggen over de moeilijkheden van de liefde. Ik weet zeker dat iedereen met ervaring weet dat deze moeilijkheden enorm zijn en dat we buitengewone genade nodig hebben om ze te overwinnen. De liefde vraagt niet om een gemakkelijk leven; dat is het doel van de eigenliefde. De liefde verloochent zichzelf en offert zichzelf op om overwinningen voor God te behalen en haar medemensen zegen te brengen. Haar weg is geen gemakkelijk pad, en haar kroon zal geen klatergoud zijn.

II. Laten we ten tweede de overwinning van het werk van de liefde bekijken. Haar werk is viervoudig.

In de eerste plaats verdraagt zij alle dingen. Het woord dat hier met ‘verdragen’ is vertaald, had even juist met ‘bedekken’ kunnen worden weergegeven. Wie de Revised Version gebruikt, vindt in de kantlijn: ‘De liefde bedekt alle dingen.’ ‘Bedekken’ is de betekenis van het woord in het gewone Grieks, maar Paulus gebruikt het meestal in de zin van ‘verdragen’.

Onze vertalers moesten daarom kiezen tussen de gewone betekenis en het gebruik van Paulus. Ze kozen de betekenis van Paulus en zetten op de eerste plaats ‘verdraagt’, terwijl ze ons in de kantlijn de andere betekenis ‘bedekt’ gaven. De twee gedachten kunnen samengaan als we het zo begrijpen dat de liefde alle dingen in stilte verdraagt en het onrecht dat haar wordt aangedaan zo veel mogelijk verbergt, zelfs voor zichzelf.

Broeders en zusters, ik zou willen dat we allemaal de pareloester konden navolgen. Een schadelijk deeltje dringt haar schelp binnen, en dat kwelt en hindert haar. De oester kan het kwaad niet verwijderen, maar wat doet zij? Ze bedekt het met een kostbare stof die zij uit haar eigen leven haalt, en zo verandert zij de indringer in een parel. Och, konden wij zo omgaan met het onrecht dat onze medechristenen ons aandoen, zodat juist datgene wat ons anders schade zou hebben gedaan, in ons parels van geduld, zachtmoedigheid, lankmoedigheid en vergeving zou laten groeien! Ik zou voor mijn medechristenen wel een zilverbad gereed willen houden, waarin ik al hun vergissingen kon verzilveren tot gelegenheden om lief te hebben. Zoals een druipsteenbron alles wat onder haar druppels wordt gelegd met haar eigen afzetting bedekt, zo zou de liefde alles binnen haar bereik met liefde bedekken. Zo verandert zij zelfs vloek in zegen.

Och, hadden we maar zo’n liefde, die alles bedekt en alles verzwijgt, voor zover het goed en recht is dat het bedekt en verzwegen wordt. Wat het verdragen van alle dingen betreft, als we de woorden nemen zoals ze in onze vertaling staan, wil ik de tekst vooral toepassen op onze beproevingen wanneer we de bekering van onbekeerden zoeken. Wie de zielen van de mensen liefheeft, moet erop voorbereid zijn veel te bedekken in de omgang met hen en veel van hen in stilte te verdragen. Als ik de bekering van iemand begin te zoeken, moet ik zo veel als ik kan alles negeren wat er afstotend in zijn karakter kan zijn. Ik weet dat hij een zondaar is, anders zou ik zijn behoud niet zoeken. Maar als hij toevallig iemand is die in de achting van anderen heel diep gezonken is, moet ik hem niet zo behandelen, maar zijn slechtste kanten bedekken. U kunt de Samaritaanse vrouw die vijf mannen had gehad onmogelijk tot een goede gezindheid brengen door u erover te verwonderen ‘dat Hij met een vrouw sprak’ (Johannes 4:27). Zo gedroegen de discipelen zich, maar niet hun Meester. Hij zat bij de bron en sprak met haar. Hij maakte Zich haar bereidwillige gesprekspartner om haar genadige Zaligmaker te kunnen worden. Hij zag haar zonde zo ver over het hoofd dat Hij met haar kon spreken tot haar heil.

Als u dit heilige werk begonnen bent, zal het niet lang duren voordat u in het hart dat u wilt winnen veel onwetendheid over het Evangelie ontdekt. Verdraag die, haal de tekst aan die licht in die duisternis werpt en leer de waarheid die de dwaling zal wegnemen. Het duurt niet lang of u krijgt te maken met hardheid van het hart, want als iemand de waarheid kent, is hij nog niet altijd bereid haar aan te nemen. Verdraag het en erger u niet. Had u niet verwacht dat het hart hard zou zijn? Weet u niet waarmee u bezig bent? U bent gezonden om mensen te bekeren van de duisternis tot het licht, en van de macht des satans tot God. Verbaas u niet als dat geen kinderspel blijkt te zijn.

Wilt u hiervan een voorbeeld? Wilt u het ware spiegelbeeld en de volmaaktheid zien van de liefde die alle dingen verdraagt? Zie uw goddelijke Heere. O, wat heeft Hij bedekt! Het is een verleidelijk onderwerp, maar ik zal er niet lang bij stilstaan. Hoe heeft Zijn heerlijke gerechtigheid, de wonderlijke pracht van Zijn liefde, al onze fouten en al hun gevolgen bedekt! Hij behandelt ons alsof Hij geen ongerechtigheid in Jakob zag en geen boosheid in Israël. Bedenk wat Hij verdroeg toen Hij tot het Zijne kwam en de Zijnen Hem niet aannamen! Wat bedekte Hij toen Hij zei: ‘Vader, vergeef het hun; want zij weten niet, wat zij doen’ (Lukas 23:34). Met hoeveel medelijden zag onze Heere Jezus de vreselijke ellende van de mensen, toen heilige tranen Zijn heilige ogen bevochtigden! Wat een edelmoedige blindheid voor hun schandelijke wreedheid toonde Hij toen Hij voor Zijn bloeddorstige vijanden bad! O geliefden, u zult nooit zo verzocht, gehoond en beproefd worden als Hij.

Ware liefde gelooft het goede van anderen zolang het maar enigszins kan. En als zij gedwongen wordt te vrezen dat er iets misdaan is, zal de liefde niet snel voor het bewijs wijken, maar geeft zij de beschuldigde broeder keer op keer het voordeel van de twijfel. Als de zaak te duidelijk is, zegt de liefde: ‘Ja, maar deze vriend moet wel onder een heel sterke verleiding hebben gestaan, en als ik daar geweest was, had ik het waarschijnlijk nog slechter gedaan.’ Of anders hoopt de liefde dat degene die de fout beging, gezondigd heeft uit een goed, al was het verkeerd, motief. Ze gelooft dat de goede man zich vergist moet hebben, anders zou hij zo niet gehandeld hebben. De liefde gelooft in haar broeders zolang zij kan.

Als u ooit teleurstelling en verdriet ondervindt doordat u te goed over uw medemensen hebt gedacht, hoeft u uzelf dat niet zwaar te verwijten. In de preken van Anthony Farrindon las ik een zin die mij trof. Hij zegt dat het oude spreekwoord luidt: ‘Humanum est errare’, vergissen is menselijk. ‘Maar’, zegt hij, ‘als wij ons vergissen doordat we te vriendelijk over anderen denken, mogen we zeggen: Christianum est errare, het is christelijk om je zo te vergissen.’ Ik wil niet dat u lichtgelovig bent, maar ik wil wel dat u vol vertrouwen bent, want achterdocht is een wreed kwaad. Weinigen vervallen tot de gezegende vergissing dat zij hun medechristenen te hoog aanslaan.

Broeders, wilt u hiervan een voorbeeld? Dan smeek ik u: kijk nog eens naar uw goddelijke Meester. Zie Hem ‘s morgens als de schapen worden geteld. Hij mist er één, en Hij is zo vol geloof dat Hij het verlorene zal vinden, dat Hij de negenennegentig achterlaat en blijmoedig de ongebaande wildernis ingaat. Zie hoe Hij over de bergen springt! Zie hoe Hij afdaalt in de kloven! Hij zoekt Zijn schaap totdat Hij het vindt, want Hij is er volkomen zeker van dat Hij het vinden zal. Hij zal niet falen of ontmoedigd raken, want Zijn geloof in de redding van mensen is groot, en Hij trekt eropuit in het geloof dat zondaars behouden zullen worden.

Hoop alle dingen. Als uw broeder zonder reden erg boos op u is geweest, hoop dan dat u hem zult winnen, en begin daaraan te werken. Als u het geprobeerd hebt en het is niet gelukt, hoop dan dat het de volgende keer lukt, en probeer het opnieuw. Al is het u zeven keer mislukt en spreekt hij nog steeds bitter, hoop dan dat hij zich in zijn hart eigenlijk schaamt, of dat hij dat in elk geval heel binnenkort zal doen. Wanhoop nooit aan uw medechristenen.

Wilt u hiervan een voorbeeld zien? Ach, kijk naar onze gezegende Heere en al Zijn hoopvolheid voor ons. Hij wanhoopte aan niemand en ging achter hen aan die anderen al hadden opgegeven. Als u daar een bewijs van wilt, bedenk dan hoe Hij u is nagegaan. Wilt u nog aan iemand wanhopen, nu Christus niet aan u gewanhoopt heeft? Wonderen van genade behoren God toe, en al die wonderen zijn in velen van ons tentoongesteld. Ik vrees dat als u en ik erbij waren geweest toen zij de overspelige vrouw brachten die op heterdaad betrapt was, we gezegd zouden hebben: ‘Dit is te erg. Doe haar weg, dit kan niet worden verdragen.’ Maar o, hoe hoopvol was de gezegende Meester, toen Hij zelfs tot haar zei: ‘Vrouw, waar zijn deze uw beschuldigers?’ en: ‘Zo veroordeel Ik u ook niet; ga heen, en zondig niet meer’ (Johannes 8:10-11).