Brief aan zijn zoon Charles — Mentone, 12 december

BRIEF 61

Mentone, 12 december.

Mijn lieve zoon,

Je briefje was mij een echte vreugde. Wat ben je toch een beste jongen. Het is mij of ik twee keer leef, als ik zie dat je zo vast staat in het geloof van Gods uitverkorenen. Het verwondert mij niet dat de kippen samenstromen rond de man die hun echt koren geeft en niet louter kaf. De Heere houde je voor altijd trouw aan de waarheid, en je zult Zijn hand steeds meer met je zien. Je korte boekbesprekingen zijn uitstekend. Kort en kernachtig, beter dan een halve bladzijde langdradig niemendal. Je mag er zoveel schrijven als je maar wilt, want niemand kan ze beter maken, of zelfs maar even goed.

Het verrukt mij als ik eraan denk hoe je je lieve moeder weet te boeien met je lichtbeelden en je toverlantaarn. Het is heel droevig dat zij thuis moet blijven, terwijl ik hier zit te genieten. Wat kunnen wij anders doen dan proberen haar thuis op te vrolijken, en de Heere bidden haar kracht te geven om te reizen? Ik ben erg blij te horen dat het kleine meisje groeit en vooruitgaat. God zegene haar moeder.

Ja, ik heb een echte vakantie, niet ledig maar rustig. Het weer is hier niet zo heel warm, maar juist zo dat men buiten kan zitten. Er zijn hier nog niet veel mensen. De bloemen zijn schaars, omdat de herfstregens zijn uitgebleven; ik hoop maar dat die nu niet in de winter komen.

Altijd mijn liefde aan jou en de jouwen, van je gelukkige vader,
C. H. S.

© Vertaling Letters of Charles Haddon Spurgeon door Teun van der Plas