“Verder zeide David: De HEERE, Die mij van de hand des leeuws gered heeft, en uit de hand des beers, Die zal mij redden uit de hand van dezen Filistijn.”—1 Samuël 17:37
Als je alleen naar de woorden kijkt, is dit geen belofte; maar naar de bedoeling ervan wel. David sprak een woord dat de Heere bekrachtigde door het waar te maken. Hij redeneerde: de hulp die ik vroeger kreeg, zal ik ook in een nieuw gevaar krijgen. In Jezus zijn alle beloften “ja” en “amen”, “Gode tot heerlijkheid door ons”. Zo zal ook herhaald worden wat de Heere eerder met Zijn gelovige volk heeft gedaan.
Kom, laten we dan terugdenken aan de goedertierenheid van de Heere in het verleden. Door onze eigen kracht hadden we nooit kunnen hopen gered te worden; toch heeft de Heere ons gered. Zal Hij ons dan niet opnieuw redden? Dat weten wij zeker. Zoals David zijn vijand tegemoet rende, zo doen wij dat ook. De Heere is met ons geweest, Hij is met ons, en Hij heeft gezegd: “Ik zal u niet begeven, en Ik zal u niet verlaten.” Waarom beven we dan? Was het verleden een droom? Denk aan de dode beer en de dode leeuw. Wie is deze Filistijn? Het is waar, hij is niet precies hetzelfde: hij is geen beer en geen leeuw; maar God is dezelfde, en Zijn eer staat in het ene geval net zozeer op het spel als in het andere. Hij heeft ons niet uit de klauwen van de dieren van het bos gered om ons dan door een reus te laten doden. Laten we goede moed hebben.
