Wat roept gij tot Mij? Ex. 14:15
Er kan een tijd komen dat zelfs tot een Mozes de vraag moet klinken: “Waarom roept gij tot Mij?” Er is een ogenblik waarop roepen plaats moet maken voor handelen.
Als het gebed is verhoord en de Schelfzee zich heeft geopend, is het schandelijke ongehoorzaamheid om te blijven beven en bidden. Dan moet Mozes zijn staf opheffen en het volk bevelen: “Gaat voorwaarts!”
Iedere vrucht van de Geest heeft haar eigen tijd, en dán is zij ook het kostelijkst; zelfs het gebed, als het ontijdig komt, mist haar volheid.
Vraag! — maar wees ook bereid te ontvangen.
Zoek ernstig — maar blijf niet treuzelen als het uur gekomen is om te vinden.
Klop, en klop nogmaals — maar haast u binnen te gaan wanneer de deur geopend is.
Als wij moeten geloven dat God ons al genade heeft geschonken,
waarom dan blijven roepen alsof wij nog niets hebben ontvangen?
Wanneer ons slechts gebrek is aan geloof, waarom blijven wij dan zoeken naar een zegen die God reeds binnen het bereik van ons geloof heeft geplaatst?
En als onze plicht duidelijk is, waarom dralen wij hem te vervullen,
terwijl wij het gebed gebruiken als een voorwendsel om uit te stellen?
I. Soms is het antwoord volkomen ontoereikend
-
Omdat men het zo geleerd heeft.
Sommigen herhalen gebeden die zij als kind hebben opgezegd,
en keren mechanisch terug tot woorden die allang betekenis verloren hebben.
Er wordt verteld van iemand die in zijn ouderdom nog bad voor zijn vader en moeder,
lang nadat zij gestorven waren. (Joh. 4:24) -
Omdat het “bij de godsdienst hoort.”
Zij bidden zoals een derwisch danst of een fakir zijn arm verheft —
zonder te weten wat de geestelijke werkelijkheid van gebed is. (Matt. 6:7) -
Omdat het ‘goed’ is om te bidden.
Dat is waar — maar enkel wanneer het hart er in leeft.
Blote herhaling van vrome woorden is ijdelheid. (Jes. 29:13) -
Omdat men zich daarna ruimer voelt van gemoed.
Maar is gevoel de maatstaf?
Zouden zulke vormelijke gebeden God niet kunnen tergen,
zodat zij onze schuld verzwaren in plaats van verlichten? (Jes. 1:12–15) -
Omdat men denkt dat bidden verdienstelijk is.
Dat is een leugen en een belediging van het offer van Christus.
Er is geen verdienste in bidden, tenzij het voortkomt uit het geloof in Zijn genade.
II. Soms verraadt het antwoord grote onwetendheid
-
Wanneer het een onmiddellijke bekering tegenhoudt.
In plaats van de zonde te verlaten en te betreuren, zeggen sommigen:
“ik zal erom bidden.”
Maar “gehoorzamen is beter dan offerande” — en ook beter dan smeking. -
Wanneer het geloof wordt uitgesteld.
Het Evangelie luidt niet: “Bid en word behouden,”
maar: “Geloof in de Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden.” (Joh. 6:47) -
Wanneer men denkt zich door gebed geschikt te moeten maken voor Jezus.
Wij moeten tot Hem komen als zondaars, niet als bidders met een eigen gerechtigheid. (Luk. 18:11–12) -
Wanneer men meent dat het gebed an sich de zegen brengt.
Niet het gebed redt, maar de Christus tot wie wij bidden.
III. Soms is het antwoord geheel juist
-
Omdat ik móét bidden.
Omdat ik in nood verkeer en anders moet omkomen.
Zuchten en roepen volgen geen methode; zij zijn de onweerstaanbare adem van het hart. (Ps. 42:2; Rom. 8:26) -
Omdat ik weet dat ik verhoord zal worden.
En daarom word ik gedrongen om met God te spreken.
“Omdat Hij Zijn oor tot mij neigt, zal ik Hem roepen al mijn dagen.” (Ps. 116:1–2) -
Omdat het mij een vreugde is.
Gebed brengt rust in de ziel en hoop in het hart;
het is gemeenschap met God zelf.
“Het is mij goed nabij God te zijn.” (Ps. 73:28) -
Omdat ik mijn zwak geloof en klein berouw het best kan uiten door te roepen om méér.
-
Omdat mijn geloof groeit terwijl ik bid.
De Heilige Geest bewerkt dat een biddende ziel dieper wortelt in genade. -
Omdat ik geheel opzie tot God alleen.
“Hij alleen is mijn rots en mijn heil.” (Ps. 62:6)
Hij wil verzocht worden. (Ezech. 36:37)
Maar wee degenen die steunen op hun eigen gebeden,
en ellendig degenen die zonder gebed leven!
En wat moeten wij denken van hen die wel woorden uitspreken,
maar wier hart er niet in is?
Voorbeelden
Een vrouw die bekommerd was over haar ziel, werd gewezen op het eenvoudige woord: “Geloof in de Heere Jezus, en gij zult zalig worden.” Toch weigerde zij te rusten in dat woord; telkens riep zij: “Bid voor mij! bid voor mij!” Eindelijk zei de prediker: “Dat zal ik niet doen. Ik heb al voor u gebeden, maar nu houdt God u persoonlijk verantwoordelijk. Hij zegt: ‘Geloof in mijn Zoon.’ Zolang u weigert Hem te geloven, kan ik niet bidden dat Hij Zijn eigen bevel zou herroepen.” Deze woorden schokten haar wakker.
Ze vroeg opnieuw naar de weg van het heil, nam die aan als een kind, en riep ontroerd: “O dominee, ik kan geloven — ik geloof! Ik dank u, dat u mij niet hebt versterkt in mijn ongeloof.” Toen zei ze zacht: “Wilt u nu voor mij bidden?” En dat deed hij — nu het het gebed van het geloof kon zijn.
Een schoolvoorbeeld van gebed zonder inspanning: Een meisje dat altijd haar lessen goed kende, vertelde haar minder vlijtige vriendin dat ze bad om haar lessen te onthouden. De ander besloot hetzelfde te doen, maar leerde niet, en de volgende dag kende ze niets. “Je hebt mij bedrogen,” zei ze. “Nee,” antwoordde de eerste, “ik bad én ik leerde; maar jij alleen gebeden, en niet geleerd.” Dat is de fout van velen — bidden zonder handelen.
Nog een voorbeeld: Toen eens op de Amerikaanse rivieren het ijs begon te breken, zat een man vast op een ijsschots. In doodsangst viel hij op zijn knieën en bad luid om redding. Van de oever riep men hem toe: “Man, houd op met bidden — en loop naar de wal!” Dat is mijn boodschap voor velen: Bid niet slechts — maar geloof, en kom tot Jezus!
Bunyan vertelt: Toen de verzoeker hem influisterde dat Gods genade en het bloed van Christus niets voor hem konden betekenen, antwoordde hij: “En toch zal ik bidden.” Toen de tegenstander zei: “Het is tevergeefs; uw zonde is onvergeeflijk,” zei hij opnieuw: “Ik zal bidden.” En hij bad: “HEERE, de satan zegt mij dat Gij niet wilt en niet kunt vergeven;
maar wie eer ik meer — de duivel of U? Laat mij U eren door te geloven dat Gij wél kunt en wél wilt.” Toen, zegt Bunyan, leek het alsof een stem hem toefluisterde: “O mens, groot is uw geloof.”
O vrienden, er is een tijd om te bidden — maar ook een tijd om te geloven en te handelen. Als de Schelfzee voor u openligt, blijf dan niet langer wenen; ga voorwaarts! De God die bidders hoort, verlangt ook gehoorzame voeten. Laat vandaag ons geloof het gebed aanvullen, en zullen wij zien hoe de weg door de zee zich opent voor allen die in Hem vertrouwen.
