“In diezelve tijd antwoordde Jezus”—Mattheüs 11:25
Dit is een bijzondere manier om een vers te beginnen: “In diezelve tijd antwoordde Jezus.” Als je naar de samenhang kijkt, zie je nergens dat iemand Hem een vraag had gesteld of dat Hij met een mens in gesprek was. Toch staat er: “antwoordde Jezus en zeide: Ik dank U, Vader!” Als iemand antwoordt, antwoordt hij iemand die tegen hem gesproken heeft. Wie had er dan tot Christus gesproken? Zijn Vader. Toch is daar niets over opgetekend. Dit moet ons leren dat Jezus voortdurend gemeenschap had met Zijn Vader. God sprak zo vaak en zo aanhoudend tot Zijn hart dat het niet bijzonder genoeg was om te vermelden. Het was de gewoonte en het leven van Jezus om met God te spreken. Zoals Jezus in deze wereld was, zo zijn ook wij. Laten wij daarom leren wat deze eenvoudige mededeling over Hem ons leert. Mogen ook wij stille gemeenschap met de Vader hebben, zodat wij Hem vaak kunnen antwoorden. En mogen wij, ook al weet de wereld niet tot wie wij spreken, reageren op die verborgen stem die geen ander oor hoort, maar die ons eigen oor, geopend door de Geest van God, met vreugde herkent. God heeft tot ons gesproken. Laten wij tot God spreken. Dat kan zijn om ons zegel te zetten op Gods waarheid en trouw aan Zijn belofte, om de zonde te belijden waarvan de Geest van God ons overtuigd heeft, om de barmhartigheid te erkennen die Gods voorzienigheid ons geschonken heeft, of om onze instemming uit te spreken met de grote waarheden die God de Heilige Geest voor ons verstand heeft geopend. Wat een voorrecht is de innige gemeenschap met de Vader van onze geesten! Het is een geheim dat voor de wereld verborgen is, een vreugde waar zelfs de nauwste vriend zich niet in kan mengen. Als wij de fluisteringen van Gods liefde willen horen, moet ons oor gezuiverd en geschikt gemaakt worden om naar Zijn stem te luisteren. Mogen onze harten vanavond zo gesteld zijn dat wij, als God tot ons spreekt, net als Jezus meteen klaar zijn om Hem te antwoorden.
