“Wiens uitgangen zijn van ouds, van de dagen der eeuwigheid.”—Micha 5:1
De Heere Jezus trad al voor Zijn volk op als hun vertegenwoordiger voor de troon, lang voordat zij op het toneel van de tijd verschenen. Het was “van de dagen der eeuwigheid” dat Hij het verdrag met Zijn Vader tekende. Hij zou bloed betalen voor bloed, lijden voor lijden, doodsangst voor doodsangst en dood voor dood, in plaats van Zijn volk. Het was “van de dagen der eeuwigheid” dat Hij Zich zonder morren overgaf. Van Zijn hoofd tot Zijn voetzool zou Hij grote druppels bloed zweten. Hij zou bespuwd worden, doorboord, bespot, aan stukken gescheurd en verbrijzeld worden onder de pijnen van de dood. Zijn uitgangen als onze Borg waren van de dagen der eeuwigheid. Sta stil, mijn ziel, en verwonder je! Ook jij hebt uitgangen in de persoon van Jezus, “van de dagen der eeuwigheid”. Christus hield niet pas van je toen je in de wereld geboren werd. Zijn “vermakingen” waren al “met de mensenkinderen” voordat er mensenkinderen waren. Vaak dacht Hij aan hen. Van eeuwigheid tot eeuwigheid had Hij Zijn liefde op hen gezet. Mijn ziel, is Hij al zo lang bezig met jouw redding, en zou Hij die dan niet voltooien? Is Hij al van eeuwigheid op weg om mij te redden, en zou Hij mij nu verliezen? Heeft Hij mij dan in Zijn hand gedragen als Zijn kostbare juweel, en zou Hij mij nu tussen Zijn vingers laten wegglippen? Heeft Hij mij uitgekozen voordat de bergen voortgebracht werden en de kolken van de diepte werden uitgegraven, en zou Hij mij nu verwerpen? Onmogelijk! Ik weet zeker dat Hij niet zo lang van mij zou hebben gehouden als Hij geen onveranderlijke Liefhebber was. Als Hij mij beu kon worden, was Hij mij allang beu geweest. Als Hij niet met een liefde zo diep als de hel en zo sterk als de dood van mij had gehouden, had Hij zich allang van mij afgekeerd. Wat een vreugde boven alle vreugde om te weten dat ik Zijn eeuwige en onvervreemdbare erfdeel ben, aan Hem gegeven door Zijn Vader voordat de aarde bestond! Eeuwige liefde zal vanavond mijn hoofdkussen zijn.
