“Ik ben met Christus gekruist”—Galaten 2:20
De Heere Jezus Christus handelde bij alles wat Hij deed als een grote openbare vertegenwoordiger, en Zijn sterven aan het kruis was in feite het sterven van al Zijn volk. Toen betaalden al Zijn heiligen aan de gerechtigheid wat haar toekwam en boetten zij voor al hun zonden tegenover Gods wraak. De apostel van de heidenen vond het heerlijk te bedenken dat hij als een van Christus’ uitverkorenen in Christus aan het kruis gestorven was. Hij geloofde dit niet alleen als leer, maar nam het vol vertrouwen aan en bouwde zijn hoop erop. Hij geloofde dat hij door de kracht van Christus’ dood aan Gods gerechtigheid voldaan had en verzoening met God had gevonden. Geliefde, wat een zalige zaak is het wanneer de ziel zich als het ware op het kruis van Christus kan uitstrekken en kan voelen: “Ik ben gestorven. De wet heeft mij gedood, en daarom ben ik vrij van haar macht. Want in mijn Borg heb ik de vloek gedragen, en in de persoon van mijn Plaatsvervanger is alles wat de wet aan veroordeling kon doen, aan mij voltrokken, want ik ben met Christus gekruist.”
Maar Paulus bedoelde nog meer dan dit. Hij geloofde niet alleen in Christus’ dood en vertrouwde erop, maar hij voelde de kracht ervan zelf in zich, doordat zijn oude, bedorven natuur gekruisigd werd. Toen hij de genoegens van de zonde zag, zei hij: “Hiervan kan ik niet genieten: ik ben er dood voor.” Zo is de ervaring van elke echte christen. Omdat hij Christus ontvangen heeft, is hij voor deze wereld als iemand die helemaal dood is. En toch kan hij, terwijl hij zich bewust is dat hij voor de wereld dood is, tegelijk met de apostel uitroepen: “En ik leef.” Hij is volkomen levend voor God. Het leven van de christen is een onvergelijkelijk raadsel. Geen wereldmens kan het begrijpen, en zelfs de gelovige zelf kan het niet begrijpen. Dood, en toch levend! Met Christus gekruisigd, en tegelijk met Christus opgewekt tot een nieuw leven! De verbondenheid met de lijdende, bloedende Zaligmaker en het gestorven zijn voor de wereld en de zonde zijn dingen die de ziel verblijden. O, mochten wij er meer van genieten!
