“Maar Ik heb tegen u, dat gij uw eerste liefde hebt verlaten.”—Openbaring 2:4
Altijd blijft het beste en stralendste uur in onze herinnering: het uur waarop we de Heere voor het eerst zagen, onze last kwijtraakten, de rol van de belofte ontvingen, ons verheugden in volle verlossing en in vrede verder gingen op onze weg. Het was lente in de ziel. De winter was voorbij, het gerommel van Sinaï’s donder was verstomd en het flitsen van zijn bliksem werd niet meer gezien. We zagen God als verzoend. De wet dreigde niet met wraak en de gerechtigheid eiste geen straf. Toen verschenen de bloemen in ons hart. Hoop, liefde, vrede en geduld schoten op uit de aarde. De hyacint van berouw, het sneeuwklokje van zuivere heiligheid, de krokus van gouden geloof en de narcis van vroege liefde versierden samen de tuin van de ziel. De tijd van het zingen van de vogels was gekomen en we verheugden ons met dankzegging. We prezen de heilige Naam van onze vergevende God en ons besluit was: “Heere, ik ben van U, helemaal van U. Alles wat ik ben en alles wat ik heb, wil ik aan U wijden. U hebt mij gekocht met Uw bloed. Laat mij mijzelf besteden en opgebruikt worden in Uw dienst. Laat mij in leven en sterven aan U gewijd zijn.” Hoe hebben we dit besluit nagekomen? Onze bruidsliefde brandde met een heilige vlam van toewijding aan Jezus. Is dat nu nog zo? Zou Jezus niet terecht tegen ons kunnen zeggen: “Ik heb tegen u, dat gij uw eerste liefde hebt verlaten”? Helaas, het is maar weinig wat we voor de eer van onze Meester hebben gedaan. Onze winter heeft veel te lang geduurd. We zijn zo koud als ijs, terwijl we de gloed van een zomer zouden moeten voelen en zouden moeten bloeien met heilige bloemen. We geven God kleingeld, terwijl Hij een vermogen verdient. Ja, Hij verdient zelfs dat ons hartebloed tot munten wordt geslagen in dienst van Zijn gemeente en Zijn waarheid. Maar zullen we zo doorgaan? O Heere, zullen wij, nu U ons zo rijk hebt gezegend, ondankbaar zijn en onverschillig worden voor Uw goede zaak en werk? O maak ons levend, zodat we terugkeren tot onze eerste liefde en onze eerste werken doen! Zend ons een milde lente, o Zon der gerechtigheid.
