Ziet dan hoe gij voorzichtiglijk wandelt, niet als onwijzen, maar als wijzen, de tijd uitkopende, dewijl de dagen boos zijn. Efeze 5:15 en 16
Wat kunnen avonden waarop we met vrienden samenkomen soms lege avonden zijn. Ik denk in dit verband aan Dr. Chalmers, een godvrezend man. Hij bracht eens een avond door bij een vooraanstaand iemand, samen met enkele van zijn vrienden. Ze spraken erover hoe armoede voorkomen kon worden. Een zeer interessant onderwerp. Een bejaarde man uit de Hooglanden die ook aanwezig was, luisterde met grote aandacht naar de doctor, want Chalmers was het onderwerp meester. Ze hadden op deze manier een zinvolle avond. Maar, midden in de nacht hoorde Dr. Chalmers een ongewoon geluid. Een hevig gekreun. De oude man was stervende! Het duurde niet lang of hij blies de laatste adem uit. Dr. Chalmers stond als een toonbeeld van ellende bij hem. ‘Helaas’, riep hij uit, ‘had ik geweten dat mijn vriend nog maar weinige minuten van de eeuwigheid af was … dan had ik hem Jezus Christus en Die gekruisigd gepredikt.’ Hoeveel berouw voelen wij over de manier waarop we onze tijd met vrienden doorbrengen? Hoeveel uren hebben we al verspild?
