Zo vluchtte Joab tot de tent van de Heere en vatte de hoorns van het altaar. 1 Kon. 2:28
Vluchten naar het altaar
(1 Koningen 2:30)
“Benaja kwam naar de tent van de Heere en zei: ‘Zo zegt de koning: kom naar buiten.’ Maar Joab antwoordde: ‘Nee, hier zal ik sterven.’”
Joabs geweten begon te spreken toen hij hoorde dat Salomo de misdadigers van zijn vader had laten straffen.
Joab — ooit een meedogenloze krijgsman — probeert nu zijn eigen dood te ontlopen.
Hij had nooit veel op met ware godsdienst, maar toen het oordeel hem achtervolgde, vluchtte hij naar het altaar.
Daar zoekt hij bescherming, maar weigert zijn schuilplaats te verlaten — en wordt aan het altaar zelf gedood.
Zo zijn er velen die pas tot religie vluchten wanneer de dood nabij is. Dan houden zij uiterlijk vast aan de godsdienst, maar gaan verder dan de Schrift toestaat: zij zoeken niet slechts de tabernakel van de Heere, maar menen dat zij ook nog de hoorns van het altaar moeten grijpen.
I. Het uiterlijke gebruik van godsdienstvormen redt niet
Wie zich vastklemt aan louter uitwendige godsdienst, zal daarin omkomen. In leven of sterven zijn heilige rituelen geen middelen tot behoud. De sacramenten zijn slechts bestemd voor wie reeds verlost is; voor anderen zijn zij juist een gevaar (1 Kor. 11:29).
Zeker, godsdienstige handelingen — het horen van de prediking, het bijwonen van de samenkomst, het lezen van de Schrift, het gebed in het gezin — zijn goed. Maar het vormelijk verrichten ervan kan niemand redden van de straf op zijn zonden.
Sommigen stellen een dwaas vertrouwen in leraren: bij het sterfbed roepen zij een predikant, in de hoop dat zijn gebed hen zal baten. Anderen hechten waarde aan allerlei plechtigheden of grafredenen — puur bijgeloof.
Belijdenisschriften kunnen waar en helder zijn; kerklidmaatschap kan vroom lijken — maar geen van beide bewijst zaligheid.
Ook rechtzinnigheid in leer of traditie, vrome gevoelens of zelfs religieuze ontroeringen bieden geen redding. Angst, geestverrukking of wanhoop — zij allen zijn wisselvallige grond om op te bouwen.
Wat een verschrikkelijk ogenblik zal het zijn om te sterven met de hand op Gods altaar, maar zonder vernieuwd hart!
Want het altaar was nooit bedoeld als toevlucht voor schuldigen. God zegt (Ex. 21:14): “Van Mijn altaar zult u hem wegnemen, opdat hij sterft.”
II. Maar wie geestelijk tot het ware altaar vlucht, vindt behoudenis
We gebruiken Joabs daad als beeld:
-
Zijn handeling — “Hij greep de hoorns van het altaar.”
In geestelijke zin doen wij dit wanneer wij vluchten van het zwaard van Gods gerechtigheid naar Jezus Christus — wanneer wij door geloof Zijn verzoeningswerk aangrijpen en ons met Hem verenigen. -
De eis van zijn tegenstander — “Zo zegt de koning: Kom naar buiten!”
Zo klinkt ook de stem van de ongelovige farizeeër, die leert dat zaligheid door werken komt; of de aanklacht van een beschuldigend geweten; of de stem van Satan, die de Schrift verdraait om te veroordelen. -
Joabs besluit — “Nee, hier zal ik sterven.”
Dat is een wijs besluit. Buiten het altaar is slechts dood. Wie zich aan Christus vastklampt, kan daarmee niets bederven; onze toestand buiten Hem is hopeloos. Er is geen andere gerechtigheid, geen ander offer — en niemand is ooit omgekomen die werkelijk bij Jezus zijn toevlucht zocht. -
De zekerheid van de gelovige.
“Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven.”
Als iemand zou omkomen terwijl hij op Jezus vertrouwt, dan zou Gods eer zelf verloren gaan. Dat zou Christus onteren, zondaren verschrikken, de heiligen ontmoedigen en hemelbewoners bedroeven. Maar dat kan niet.
Daarom: kom tot Jezus Christus.
-
U mag komen, want Hij nodigt u.
-
U moet komen, want Hij beveelt het.
-
U moet nú komen, want nu is de welaangename tijd.
Voorbeelden
Ik herinner mij dat ik eens, tijdens een cholera-epidemie, in het holst van de nacht geroepen werd om te bidden bij een stervende man. Op de zondag ervoor had hij de dag doorgebracht met uitgaan en vermaak, en tegen maandagochtend stond ik bij zijn bed. Er was geen Bijbel in huis; vaak had hij over de prediking gespot. Maar toen de dood naderde, liet hij mij halen. Wat kon ik nog doen? Hij was bewusteloos. Daar stond ik, bedroefd over een man die Christus had geweigerd, maar bijgelovig zijn toevlucht zocht tot zijn predikant.
Een vrouw schreef eens aan ds. Robert Howie: “Schrijf mij alstublieft zwart op wit wat ik moet geloven. Men heeft mij zoveel teksten genoemd dat ik verward raak.”
Hij antwoordde: “Het is niet één enkele tekst, noch een verzameling teksten die u redt — evenmin als de man die vluchtte naar de vrijstad behouden werd door alleen de wegwijzer te lezen. Zaligheid is in het geloven in de Persoon en het werk van de Heere Jezus: daardoor wordt u uit de dood overgebracht in het leven.”
Zoals iemand die dorstig naar een bron gaat: zijn dorst verdwijnt niet enkel door ernaartoe te lopen — het wordt erger met elke stap. Pas wanneer hij drinkt, wordt zijn dorst gelest. Evenzo, het louter naderen tot de heilige handelingen brengt geen vrede voor uw ziel; pas wanneer u daarin Jezus zelf proeft en smaakt — Jezus, wiens vlees waarlijk spijs is en wiens bloed waarlijk drank is — zult u verzadigd zijn.
(M’Cheyne)
De Heere Jezus heeft er een welgevallen in wanneer arme zondaren tot Hem vluchten, zich aan Hem vastklampen en hun vertrouwen op Hem stellen. Want zo ontvangt Hij de eer die Hem toekomt als genadige Zaligmaker, en vervult Hij het doel waarvoor Hij gekomen is.
Hij noemt Zichzelf Verlosser — laat ons Hem dan gebruiken als Verlosser! Zoals een loods graag het roer hanteert, een arts het liefste moeilijke gevallen behandelt, of een advocaat een groot proces aanneemt, zo is Jezus blij wanneer men Hem nodig heeft.
Hij verlangt te zegenen; daarom zegt Hij tot ieder mens, zoals tot de vrouw bij de bron: “Geef Mij te drinken.” Wat een heerlijke gedachte: dat u uw Verlosser kunt verkwikken met uw vertrouwen op Hem! Arme zondaar, haast u — en doe het.
