1 Sam. 30:20‭ – Davids buit

Dit is Jezus’ buit

In David zien wij een beeld van de Heere Jezus — zowel in zijn strijd als in zijn overwinning, ja, in duizend andere opzichten ook, zelfs in het delen van de buit. Aan Hem, de grote Strijder tegen het kwaad, behoort de oorlogsbuit. Van Hem heeft Jehova gezegd: “Ik zal Hem een deel geven onder velen, en Hij zal de machtigen als een roof delen” (Jes. 53:12). En van Hem kunnen wij eveneens zeggen: “U bent schitterender en heerlijker dan de roofbergen” (Ps. 76:5).

I. Al het goede dat wij genieten, ontvangen wij door Jezus

Alles wat wij onder de wet bezaten, is ons door de verwoester ontnomen. Nooit kunnen wij door eigen inspanning terugwinnen wat wij verloren hebben. Onze grote Aanvoerder heeft ons echter weer aan de buit laten delen.

1. Omwille van David schonk God Israël voorspoed.

2. Onder Davids leiding werd de overwinning behaald.

Zo ook is Jezus de Leidsman van onze zaligheid (Hebr. 2:10). In ons heeft Hij een grote verlossing tot stand gebracht. Hij heeft de sterke overwonnen, hem zijn gehele wapenrusting ontnomen en zijn roof uitgedeeld (Luk. 11:22). Hij kan met Job zeggen: “Ik rukte de prooi uit zijn tanden”(Job 29:17). Door de zonde hadden wij alles verloren, maar Jezus heeft het voor ons herwonnen: “Wat Ik niet geroofd heb, moet Ik toch vergoeden” (Ps. 69:5).
“David redde alles wat de Amalekieten hadden weggenomen” (1 Sam. 30:18).

Wijzelf waren gevangenen, maar Hij heeft ons vrijgemaakt: “David redde ook zijn beide vrouwen. En er ontbrak niets van het geheel — van klein tot groot, van zoon tot dochter, en van heel de buit: David bracht alles terug” (1 Sam. 30:18‑19). Ons eeuwig erfdeel was verloren, maar Hij heeft het herwonnen (Ef. 1:14). “De buit is de sterke ontnomen.”
Onze vijanden zijn ten slotte gebruikt om ons te verrijken en Zijn Naam te verheerlijken: “Toen Hij de overheden en de machten ontwapend had, stelde Hij die openlijk ten toon en triomfeerde over hen” (Kol. 2:15). Zo is de belofte vervuld: “Wie u beroven, zullen zelf tot buit zijn” (Jer. 30:16).

II. Niet alleen wat wij door de zonde verloren, maar ook alles wat wij daarboven ontvangen, is door Jezus verkregen

“David nam ook al het kleinvee en de runderen mee en dreef het voor die andere kudde uit; men zei: dit is Davids buit” (1 Sam. 30:20). Zo heeft Jezus ons niet alleen de veiligheid van vóór de val teruggegeven, maar ons ook rijker gezegend dan tevoren.

1. De verhoging van de mens tot kindschap van God. Dat was ons deel niet van den beginne, maar Christus heeft het ons verworven. Uitverkiezing, kindschap, een onvergankelijk erfdeel, geestelijk leven, vereniging met Christus, verloving met Hem, gemeenschap met God en deelname aan het bruiloftsmaal van het Lam — dat alles vormt een kostelijke buit.

2. De eer van verlossing. Dat de Schepper zelf voor ons heeft geleden, is een voorrecht dat aan geen ander schepsel is verleend (Hebr. 2:16). Wij, die met een prijs gekocht zijn, behoren Hem toe: “U bent uzelf niet, want u bent duur gekocht” (1 Kor. 6:19‑20).

3. Onze bijzondere toestand als verlosten. Wij zullen volmaakt zijn als vrije, bewuste wezens, die voor eeuwig een afkeer hebben van het kwaad waarvan zij verlost werden en die het goede liefhebben waarmee zij door genade verbonden zijn. Dit kennen de engelen niet.

4. De opstanding. Een kostbaar juweel dat zelf de engelen niet bezitten, is voor ons verworven door de verrezen Heiland (2 Kor. 4:14).

5. Onze dubbele verwantschap. Wij zijn van stof én goddelijk verwant, en daarin een gave van Jezus zelf. Voor het heelal zijn wij Gode tot koningen en priesters gemaakt — heiliging van geest én lichaam is in ons tot stand gebracht.

6. Onze openbaring van Gods heerlijkheid. Door onze ervaring zullen alle verstandelijke wezens de wijsheid, liefde, macht en trouw van God leren kennen (Ef. 3:10).

Waarlijk, al deze dingen doen ons uitroepen: “Ik verheug mij over uw belofte, als iemand die een rijke buit vindt” (Ps. 119:162).

III. Wat wij vrijwillig aan Jezus geven, mag eveneens Zijn buit heten

1. Ons hart behoort Hem en zal Hem voor eeuwig blijven toebehoren. Daarom ook alles wat wij zijn en hebben. “Dit is Davids buit” — de liefde en dankbaarheid van ons leven (1 Joh. 4:19).

2. Onze bijzondere gaven — onze tienden, onze gewijde bijdragen — zijn voor Hem. Laten wij overvloedig geven (Mal. 3:10). Abraham gaf Melchizedek de tienden van de buit (Gen. 14:20).

3. Onze lof als gemeente komt Hem toe. Hij is voor Zijn kerk het Hoofd over alles — Zijn loon is te heersen in Sion.

4. Ook onze nakomelingen en alle machten zullen zich voor Hem buigen. Dit is Davids buit. Geef u nu aan Jezus over en vind in Hem uw veiligheid, ja, uw hemel. Wat zegt u: bent ú Davids buit? Zo niet, dan bent u dagelijks de buit van zonde en satan.

Notabilia

1. Geen schuld, door de zonde veroorzaakt, die de genade niet overvloedig uitwist.

2. Geen schoonheid, door de zonde misvormd, die de genade niet rijkelijk herstelt.

3. Geen zaligheid, door de zonde verloren, die de genade niet des te heerlijker teruggeeft.

Slotillustraties

In 1741 werd in Northampton een ongelukkige Ier ter dood veroordeeld wegens moord. Dr. Doddridge geloofde in zijn onschuld en deed zoveel moeite om zijn vrijspraak te verkrijgen, dat hij uitstel van executie wist te bewerken. De dankbaarheid van die man was ontroerend: “Iedere druppel van mijn bloed dankt u,” zei hij, “want over elke druppel hebt u zich ontfermd. U bent mijn bevrijder, u hebt recht op mij. Als ik blijf leven, zal ik u toebehoren en trouw dienen.”

Zo herinneren wij ons allen de man van Ross, over wie het gedicht zegt: “Vraag wie dit of dat heeft gedaan — de man van Ross,” antwoordt ieder kind. En wanneer wij al onze zegeningen overzien en vragen waar ze vandaan komen, dan is het enige antwoord: “Dit is Jezus’ buit.” De doorboorde hand aan het kruis heeft ze voor ons verworven.

In Cumberland richtte een predikant in zijn gemeente een vereniging op van arme mensen die geen geld hadden om te geven, maar toch iets voor Jezus wilden doen. Elke week wijden zij een uur aan liefdadigheidswerk of aan arbeid waarvoor zij een paar stuivers verdienen, die zij vervolgens aan de dienst van de Heere schenken. Ieder doet naar vermogen iets dat uitsluitend voor Jezus is. En deze eenvoudige mensen ervaren daarin een rijke zegen.
Zouden ook wij niet bewust en geregeld een deel van ons leven aan de Heere toewijden en zeggen: “Dit is Davids buit”?

(1) Naar de Engelse overzetting.

DELEN